|
Mercenarius autem fugit, etc. (Joan. X.) Quaeritur unde mercenarius
reprehendatur. Nonne et Christus persecutores fugit? Nonne et Paulus et
caeteri electi rabiem persequentium fugerunt? Sed attendendum est quod
aliud est fugere propter se, ut sibi caveat, aliud cedere persecutoribus
causa ovium, ut sic fugiendo eas potius conservet quam deserat. Unde
licet absens sit, qui sic fugit, corpore, tamen praesens est mente. Sic
Paulus dicit: Ego quidem absens corpore, praesens autem spiritu, jam
judicavi, ut praesens, eum, quia sic operatus est, in nomine Domini
nostri Jesu Christi: congregatis vobis et meo spiritu, cum virtute
Domini Jesu tradere hujusmodi hominem Satanae in interitum carnis, ut
spiritus salvus sit (I Cor. V), etc. Sicut novit me Pater, et ego
agnosco Patrem. Ostendit vinculum charitatis, quod est inter se et
Patrem. Unde et ipse et Pater unum sunt: inde enim quod ipse solus
Patrem novit sicut, id est ita perfecte, ut Pater ipsum, qui ejusdem
scientiae et potentiae esse probatur, cujus et Pater est, et sic idem
Deus cum ipso. Nemo enim praeter Filium, quomodo ipse sit ex Patre, vel
quomodo Pater ipsum genuerit, novit. Unde superius dixit, quod Filius
enarravit, quod nullus praeter ipsum potuit facere. Alii enim per ipsum
narraverunt. Et animam meam pono pro ovibus meis. Nonne et hoc fecit
Petrus, et alii electi? Quare sicut ipse bonus pastor dicitur, sic et
illi boni pastores dici possunt. Non autem posuerunt alii sicut ipse,
quia ipse per se posuit; alii vero nonnisi per ipsum. Unde non sicut
ipse dicitur ponere, sic et alii ponere dici possunt. Ponam animam meam,
et iterum sumam eam: hic destruitur haeresis quorumdam, qui dicunt
Christum animam non habere, nisi Verbum. Et iterum eorum, qui dicebant
eum animam irrationalem habere. Nam, si animam non haberet, quomodo eam
deponeret, aut quomodo eam rursum assumeret? aut quomodo eum Pater, ideo
quia deposuit, ut assumeret iterum, diligeret, nisi eam deponendo
aliquid promereri posset. Est autem mereri ex gratia diligere. Sed cum
animam deponat, id est, cum anima a carne separetur, quaeritur, an
divinitas ab altero, an a neutro separata maneret. Quod ab altero
separata quaedam auctoritates velle videntur, aliqua quoque adjuvante
ratione. Dicit enim Ambrosius super illum locum: Deus Deus meus respice
in me: quare me dereliquisti? (Psal. XXI) Quod clamat homo separatione
divinitatis moriturus. Item dicit Athanasius: Qui non crediderit hominem
denuo assumptum, anathema sit. Item dicit Augustinus, quod anima
vinculum fuit Deitatis et carnis. Mediante enim anima Verbum carni
unitum est. Quomodo ergo soluto vinculo conjuncta illa unita manerent?
Hae autem auctoritates determinandae sunt; quia quod dicitur: Clamat
homo separatione divinitatis moriturus, hoc est, quia divinitas eum
voluntati occidentium exposuit, et reliquit, ne eum a morte conservaret.
Item quod dicitur: Qui non crediderit hominem denuo assumptum esse,
anathema sit, hoc est qui non crediderit iterum ad vitam rediisse, hoc
est a mortuis resurrexisse, anathema sit. Item de vinculo, est
manifestum quod bene separato vinculo per illud tamen connecti possunt
extrema, ut in circino apparet. Sic igitur anima a corpore separata,
divinitas a neutro separata est, nec ab anima, nec a carne. Unde dicit
Hieronymus: Hominem, quem assumpsit, nunquam deposuit. Item Augustinus:
Anima a carne separata est, divinitas a neutro. Unde et Christus tunc
jacuit in sepulcro, Christus tunc in inferno, Christus in coelo. Sicut
enim dicitur, Petrus jacet Romae, quia corpus illius, Petrus est in
coelis, quia anima Petri: sic corpus jacens in sepulcro, Christus;
anima, Christus; Verbum, Christus dictum est. Verbum quoque tunc homo
fuit: nam hominem assumptum nunquam deposuit; hominem, id est animam et
carnem sibi unitas habuit in unam personam. Sed nunquid Christus tunc
fuit homo mortuus? fuit utique. Confidenter enim Christum hominem
mortuum fuisse tunc dico, qui Christum tunc mortuum fuisse praedico.
Fuit itaque tunc Christus corpus, fuit anima, fuit Verbum; sicut e
contrario. Cum igitur homo mortuus fuisset, non tamen tunc non fuit
homo, id est non ideo non habuit animam et carnem sibi unitas, nec
iterum si tunc homo fuit: sequitur quod mortalis, vel immortalis fuerit
tunc. Ex figurativa enim non infertur propria.
|
|
