|
Mandatum novum do vobis, ut diligatis invicem etc. De hoc mandato
quaeritur an sufficiat ad salutem, et quare novum dicatur, cum in lege
datum fuisse videatur. Et dicimus, quod sufficiens est ad salutem
mandatum istud. In hoc enim mandato dilectio Dei continetur. Neque enim
potest praecipi dilectio mutua proximorum, nisi praecipiatur dilectio
Dei. Sicut nec potest proximus diligi, nisi Deus diligatur. Neque enim
nunc agitur de dilectione carnalis affectus licita vel illicita; sed de
illa, quae hominem mortificat mundo, et conjungit Deo: quae tantum
propter Deum est. Unde et hic dicitur: Sicut ego dilexi vos, id est ut
eo fine, id est ad illud diligatis invicem, ad quod ego dilexi vos, ad
salutem videlicet. Sicut quoque Deus non potest diligi, nisi proximus
diligatur. Impossibile enim est ut aliquis te diligat, nisi diligat
quidquid et tu diligis: si enim aliquid odiret quod tu diligeres, in hoc
a te dissentiret, et sic te offenderet: diligere vero et offendere simul
non potest. Hoc autem mandatum bene novum dicitur. Per hoc enim
innovatur, quicunque innovatur. Et iterum novum, quia in veteri lege non
expositum. Ibi enim latebat secretum. Et quoniam ibi nec est praeceptum,
nec expositum, merito novae legis novum mandatum dicitur, quia hic et
praeceptum et manifeste expositum. Licet enim in lege dicatur: Diliges
Dominum Deum tuum ex toto corde tuo et tota anima: et proximum tuum
sicut te ipsum (Deut. VI), non tamen ibi dicitur: Sicut ego dilexi vos.
Licet enim ibi praecipiatur quod praeter istud adimpleri non possit,
unde et ibi contineri et latere dicatur, non tamen ibi praecipi vel esse
dicitur. Praecepta enim Veteris Testamenti non innovabant, sed veteri
homini conformes reddebant. Animam meam pro te ponam. Dictum hoc Petri
subreptio fuit ex ardore dilectionis, quod promittit se facturum quod
nondum facere potuit. Unde et Dominus subsequenter utrumque ostendit, et
quod animam quandoque pro ejus amore poneret, et quod in proximo eum
negaret. In qua negatione charitatem amisit. Nam, ut dicit glossa,
negando vitam, occidit animam. Quicunque autem vel Christum non esse
Deum dicit, vel se ejus non esse discipulum, fidem Christi negat, et sic
Christum. Quod autem Petrus Christum negavit, inde est manifestum quia
hoc Dominus praedixit eum facturum. Unde qui Petrum a mendacio
absolvunt, Christum mendacem comprobant dicentes Petrum non fecisse quod
Christus eum facturum praedixit.
|
|
