|
Si quae minus, dixissem vobis, quia vado parare vobis locum. Vult eos
certiores facere, quod paratae sunt mansiones illae: unde et hoc probat
per impossibile, dicens: Si quo minus, id est si non essent paratae,
dixissem vobis, hoc scilicet quod vado parare. Sed est hoc impossibile
me dixisse vobis, vado parare praedestinationem, cum praedestinatio
aeterna et immutabilis permaneat. Quare necesse est, quod sint paratae
sic, ut dico. Sed quoniam adhuc et aliter parandae erant, idcirco
subjungit: Et si abiero, et praeparavero vobis locum, iterum venio, et
accipiam vos. Abiit quidem moriendo, resurgendo, ascendendo: per quem
recessum ab eis eorum corda multum accendit, et a terrenis ad superna,
quo ascenderat, erexit: ea enim, quae amantur, ardentius desiderantur,
cum non videntur, quam cum in praesentia habentur: et sic abiens
praeparavit per operationem, quae parata erant ab aeterno per
praedestinationem. Dicit ei Thomas: Domine, nescimus quo vadis. Quidam
discipulorum nesciebant eum Deum esse, sed purum hominem putabant, de
quibus erat Philippus. Unde et arguitur a Domino in sequenti. Alii vero
eum Deum esse credebant, de quibus erat Thomas. Unde et ipse a Domino
convincitur scire, quod ipse nesciebat se scire. Potest enim aliquis
aliquid scire, nec tamen ante experimentum scit se scire illud. Et ideo
Dominus dicit eum scire, quod ipse dicebat se nescire.
|
|
