|
Majorem hac dilectionem nemo habet, quam ut animam suam ponat quis pro
amicis suis. Supra de dilectione praecepit: nunc vero quanta dilectio
esse debeat, ostendit. Sed quaeritur de qua dilectione hoc dicat, qua
major esse non potest. Nam de affectu non videtur posse dici, cum unus
morientium pro Christo majorem affectum habeat quam alius; et etiam
quidam non moriens. Unde dicunt quidam, quod hoc dicitur de affectu, vel
exhibitione potius quam de affectu. Signum enim dilectionis majus esse
non potest, nec ultra habet aliquis quid faciat. Hoc est enim illud quod
homo caeteris charius habet. Unde cum hoc datur quod charius habetur, id
datur, quod difficilius amittitur. Quare non habet homo quid amplius
det. Unde in lege dicitur: Pellem pro pelle, et cuncta, quae habet homo,
dabit pro anima sua (Job. II). Dentem enim pro dente, et oculum pro
oculo damus (Matth. V), ut vitam retineamus. Ex quo etiam patet, quod
nec major dilectio secundum affectum esse potest. Quem enim affectum
majorem potest homo habere, quam ut mori velit pro amico? hoc est enim
maximum, quod quilibet facere potest. Sed tamen cum hoc sit maximum in
isto, hoc maximum istius minus est majore illius. Ex majori enim affectu
complectitur iste mortem quam ille. Neque enim tantum affectum potest
iste habere quantum ille. Quemadmodum nullus potest plus facere quam
diligere ex toto corde, tota anima, et totis viribus: et tamen plus
diligit iste quam ille, quia totum cor istius majus est toto corde
illius: uterque tamen toto corde diligit. Hoc est enim toto corde
diligere, usque ad mortem diligere: sic videlicet ut seipso plus Deum
diligat, et perdat animam, ut Christum lucrifaciat, ut possit dicere cum
Paulo: Mihi vivere Christus est, et mori lucrum (Philipp. I). Hoc tamen
praeceptum dicit Augustinus non posse in hac vita impleri. Quod ideo ab
illo dictum est: Quia non potest in hac vita esse quin caro aggravet
animam et in aliquo resistat, donec mortale hoc induat incorruptionem:
et sic aequivoce accipit ex toto corde. Cum ergo mors Christi et mors
Petri nobis profuerit et secundum effectum et secundum affectum, non
tamen mors Petri potest morti Christi adaequari, quia mors Christi nos
redemit. Mors vero Petri ad fidem animavit, non tamen redemit. Unde
dicimus, quod major fuit dilectio Christi in morte, secundum
exhibitionem etiam, quam mors Petri vel alicujus alterius. Plus enim
exhibuit, quia per mortem suam nos redemit.
|
|
