|
Si non venissem, et locutus fuissem eis, peccatum non haberent. Nunquid
nullum peccatum haberent Judaei si Christus non venisset, et eis locutus
non fuisset? Non hoc dicit, quod nullum haberent peccatum, si non
venisset, sed peccatum infidelitatis non haberent. Nullo enim modo eis
imputaretur, quod non crederent in Christum, si ipse non venisset. Sed
nunquid, si hoc peccato non tenerentur, sine fide Christi salvarentur?
Non: imo pro aliis peccatis damnarentur. Sed si aliud peccatum non
haberent, quidam eorum, qui ante adventum Christi exstiterunt, pro eo
quod fidem Christi non haberent, non damnarentur, quia excusationem de
illo haberent; sine enim praedicante id credere non possent, neque enim
per rationem naturalem incarnationem Christi intelligere valuerunt. Pro
quo ergo peccato damnarentur? Nam dicere eos sine peccato damnandos
esse, hoc est dicere Deum injustum esse. Ad quod dicimus, quod nullo
modo talem permitteret Deus damnari, imo ei Christi fidem revelaret, si
in caeteris mundus foret. Sed nec hoc esse posset, quod peccato ad
mortem usque careret, et fidem Christi non haberet. Nam hoc manente
caetera manerent, id est nullum remitti potest: hoc vero peccato
discedente, caetera discedunt, id est hoc discedente per fidem habitam,
jam homo id habet, per quod caeteris carere potest peccatis. Fides enim
primus introitus ad salutem est. Unde oportet accedentem ad Deum credere
(Hebr. XI). Sicut ergo dicitur, quod qui in lege peccaverunt, per legem
judicabuntur (Rom. II), id est ex transgressione legis graviter
punientur in aeternum: et qui sine lege peccaverunt, sine lege peribunt
(ibid.): hoc est, non pro transgressione legis, quem non susceperant,
peribunt, id est remissius punientur, ut remissius erit Tyro, et Sidoni
in die judicii quam generationi huic (Matth. XI). Si qui nondum Christi
fidem audierant, nec receperant, pro infidelitate perituri non erant;
sed illi, quibus praedicabatur, et virtute miraculorum comprobabatur,
cum credere deberent et nollent, peccato infidelitatis tenebantur: et ob
id gravius damnandi erant, quam si ejus fidem auditam, et propositam ex
nequitia et invidia non contempsissent.
|
|
