|
(ROM. XIV.) Infirmum autem in fide assumite. Hic ordo est vitae et
doctrinae, ut prius nosmetipsos diligamus, abjiciendo opera mala, et
operando bona; post ea proximum, in quo impletio legis continetur.
Qui autem infirmus est, olus manducet. Per olus intelligitur cibus de
cujus nullus scandalizatur esu.
Potens est enim Deus statuere illum. Potens est Deus etiam diabolum
statuere.
Si homo non peccasset, venenum ei nocere non posset:
Ambigua dicuntur, quae bono et malo anima possunt fieri, ut dicit
auctoritas; sed secundum hoc videtur, quod omnia bona exteriora et mala
ambigua debeant dici, cum bono et malo fieri possint animo. Solutio.
Illa ambigua dicuntur, quae nec apertam speciem boni, nec apertam
speciem mali habe
Nemo nostrum sibi vivit, et nemo moritur. Sibi vivit, qui utilitatem
suam nisi in vita sua non quaerit. Domino vivit, qui proximi utilitatem,
et Domini voluntatem facere contendit. Sibi moritur, qui in sua morte
propriam gloriam quaerit. Domino moritur, qui in sua morte Dominum
glorificat. Vel hoc dicit quod non est in potestate hominis vivere vel
mori; sed in potestate Domini, qui morti et vitae nostrae dominatur, per
hoc quod mortuus est, et resurrexit pro nobis. Omnes stabimus ante
tribunal Christi. Tribunal sedes est judicum, thronus regnum, cathedra
doctorum.
Vivo ego dicit Dominus. Vivo ego, juramentum est in veteri Lege, sicut
in Evangelio: Amen, amen.
Mihi flectetur omne genu. Flexio genuum subjectionem significat omnium.
Non ergo blasphemetur bonum nostrum. Bonum nostrum vocat fidem, quam
blasphemat Judaeus videns munda et immunda comedere catholicum; quod ne
fiat monet Apostolus.
Omne quod non est ex fide, peccatum est. Quidam dicunt quod infidelibus
peccatum est etiam bona facere; quod nobis esse videtur falsum, cum
Hieronymus dicat: Deus non reprobat bonam vitam plurimorum. Non omne
quod fit contra conscientiam est damnabile.
|
|
