|
(I COR. X.) Omnes eamdem escam spiritalem manducaverunt. Antiqui patres
eamdem escam spiritualem manducaverunt, quam nos; eamdem dico, non in
materia vel in efficacia, sed in significatione.
Legitur de manna, quod sapiebat unicuique in ore quod volebat, sic et
corpus Christi sapit unicuique quod vult, id est dat virtutem, et
gratiam, quam magis appetit. Quidam per sanguinem sub specie vini
intelligunt charitatem, vel fidem. Notanda est glossa haec; et idem
credentibus effecit. Major enim est efficacia sacramentorum Novi
Testamenti quam Veteris; hanc ergo efficaciam non virtuti sacramentorum,
sed fidei attribuit.
Si idem objicias de nostris, quia fidem non habentibus non prosunt.
Verum est. Majoris tamen sunt efficaciae, et magis prosunt fidem
habentibus quam illa. Sicut haec arma non nisi in manu valent, nec illa;
haec tamen magis quam illa. Legitur quod idem credidit Abraham, quod
nos; sed ille credidit Christum venturum; nos credimus venisse. Sed
nonne aliud est venturum esse et aliud venisse? Quare aliud nos, aliud
ipse. Item quod Abraham credidit, modo credendum non est, quia falsum
est, scilicet Christum venturum esse. Solutio dicta quidem harum
propositionum. Abraham credidit Christum venturum; nos credimus venisse,
diversa sunt; articulus tamen fidei idem, quem nos, et ille credimus
scilicet nativitas Christi. Quid est ergo, Abraham credidit Christum
venturum, nisi credidit Christi nativitatem, quae tunc futura fuit?
Non perfecte credit, qui ad baptismi sive corporis Christi sacramentum
accedere negligit. Haec omnia in figura contingebant illis, etc., in
quos fines saeculorum devenerunt. Finis figurae, veritatis est
exhibitio. Fines saeculorum sunt omnium, quae in praecedentibus saeculi
figuraliter praecesserunt, in diebus nostris exhibitae veritates.
Tentatio vos non apprehendat, nisi humana. Tentationum, alia
probationis, alia deceptionis, alia praesumptionis, alia infirmitatis.
Dicit glossa, quod pati propter Christum, humana tentatio est, quia in
passionibus pro Christo illatis tentatur homo ex carnis infirmitate.
Diabolus quando Deum tentavit verba foris protulit (Matth. IV); materiam
tentationis ostendit, sed ut cogitatio illicita mentem ejus tangeret,
efficere non potuit. Tota tentatio illa foris fuit.
Fidelis Deus est, qui non patietur, etc. Deus dicitur fidelis
promissorum adimpletione; homo vero dicitur fidelis fidei participatione
et operum exhibitione.
Supra id quod potestis. Aliquando tentatio minor est viribus nostris, et
tunc dedecus est si vincimur. Aliquando par est, et tunc si vincimur,
culpa. Aliquando major est tentatio viribus nostris. Si autem gratiam
jam acceptam pro posse extenderemus, ipsa statim gratia augmentum
accipiet. Tribus modis contra tentationes providet Deus; aliquando
tentationem ex toto tollendo, aliquando eam minuendo; aliquando vires
majores tribuendo.
Non potestis mensae Domini participes esse, et mensae daemoniorum.
Sacramentaliter potest aliquis communicare sacramento altaris Domini, et
mensae daemoniorum, sed non spiritualiter. In virtute sacramenti fides
etiam potest dici altare; et infidelitas mensa daemonum.
Omne quod in macello venit. Macellum locus, ubi carnes mactantur, et
inde sic dictum: Coena [sba][p][ogv] [t][o][uti] [k][o][i][n][o][uti] a
coeno quod est commune dicitur, eo quod veteres hora nona communiter
vescebantur.
Omnia in gloriam Domini facite. Si praeceptum est; ergo peccat
mortaliter qui aliquid facit etiam digitum movendo, et non ad gloriam
Domini. Nobis videtur quod admonitio est, ut nihil faciamus contra Deum
et cum scandalo fratrum.
Sicut et ego per omnia omnibus placeo. Quomodo Apostolus dicit se per
omnia omnibus placere, cum per multa multis displiceret? Solutio. Ideo
hoc dicit, quia ea faciebat, quae omnibus placere debent; scilicet
proximi scandalum vitando et salutem omnium quaerendo.
|
|
