|
(II COR. I.) Paulus apostolus Christi Jesu per voluntatem Dei. Eliguntur
per voluntatem Dei mali, et ex electione boni fiunt, ut Paulus.
Eliguntur et mali per voluntatem Dei; etsi non ad bonum suum, tamen ad
bonum aliorum, ut Judas. Eliguntur et boni per voluntatem Dei, qui
merito vitae et scientiae ad regimen Ecclesiae ordinantur. His diebus
voluntas principis super eligendis exspectatur, non Dei. Benedictus
Deus, et Pater Domini nostri. Sicut homo assumptus per gratiam est
assumptus; et per gratiam Filius Dei naturalis non adoptivus effectus
est; sic videtur, quod Deus Pater per gratiam sit Pater hominis
assumpti: non tamen Pater adoptivus sed Pater naturalis.
Deus, Pater est Christi generatione; noster miseratione. In quem
speramus quoniam et adhuc eripiet. Sperare in aliquo, est aliquod
auxilium ab eo exspectare, quod etiam ab homine licet. Sperare in
aliquem est totam spem salutis et auxilii in eum ponere, quod in solum
Deum fas est. Adjuvantibus vobis in oratione pro nobis. Sunt tria, quae
petitionem impedire solent; scilicet quia persona indigna est, quae
petit, vel pro qua petit, vel res, quam petit. Item nunc persona indigna
petit, et exauditur, ut Satan; nunc digna, nec exauditur, ut Paulus;
nunc digna petit pro indignis, et exauditur, ut Moyses pro filiis
Israel. Gloria nostra haec est, testimonium conscientiae nostrae. Potest
quaeri quomodo glorietur Apostolus in testimonio bonae conscientiae, cum
juxta eumdem in solo Deo sit gloriandum? Solutio. Non sunt diversa
gloriari in testimonio bonae conscientiae, et in Deo; imo conjuncta
sunt. Bona enim conscientia Deum imitatur, et ei adhaeret; aliter non
esset in ea gloriandum.
Quod in simplicitate cordis, et sinceritate Dei, etc. Simplicitas est
zelo justitiae, et propter Deum tantum aliquid facere, cui ne error
admisceatur, necesse est ut sit sincera et discreta. Cum ergo hoc
noluissem, nunquid levitate usus sum. Scripturae aliae de locutionibus
judicant secundum vocis significationem; sacra vero Scriptura secundum
proferentis intentionem; unde illae quemlibet mentiri dicunt, quem
constat falsum enuntiare: sacra Scriptura illum tantum mentiri judicat,
qui loquitur contra conscientiam suam. Quid enim est mentiri, nisi
contra mentem ire?
Dicit aliquis: Apostolus non implevit quod promisit; ergo vel decepit
vel deceptus est. Solutio. Jacobus apostolus docet quod in locutionibus,
quae sunt de futuro contingenti, conditio est apponenda, vel
subintelligenda; haec scilicet, si Deus voluerit, quam Apostolus, etsi
non voce expressit, eam tamen in mente habuit. De Judaeis quaeritur an,
mentiantur negantes Christum esse Deum, cum contra conscientiam non
loquantur. Solutio. Excaecati sunt, et ideo haec negantes rei sunt
mendacii. Et dedit pignus spiritus in cordibus nostris. Pignus certum
facit vendentem de pretio habendo; sic et charitas de aeterna gloria
certum facit, et ideo pignus vocatur.
|
|
