|
(II COR. VI.) Ne in vacuum gratiam Dei recipiatis. Dicit Augustinus:
Prodest vel per diem bonum fuisse, cui contrarium videtur. Melius est
viam justitiae non agnovisse, quam post agnitam retro abiisse, quia de
ingratitudine et contemptu damnatur. Solutio. De diversis sunt illae
auctoritates: prima de peccatoribus non infidelibus; secunda de his, qui
post fidem redeunt ad infidelitatem.
Os nostrum patet ad vos, o Corinthii. Quorumdam os claudit imperitia;
quorumdam timor vel amor; quorumdam vita perversa; quorumdam acceptio
munerum.
Exite de medio eorum, et separamini, etc. Majus malum committimus in
separatione bonorum, quam quod contrahimus in conjunctione malorum. Hoc
non est generaliter dictum de omnibus, sed de praelatis et perfectis qui
graviter delinquunt, subditos et imperfectos reliquendo inter malos quos
praesentia sua confirmare deberent. Minores et subditi, quoniam timent,
ne bonos mores corrumpant colloquia mala (I Cor. XV); non videntur
peccare, si etiam loco a malis separarentur quamvis inter eos sint
aliqui boni. Qui vivunt in saeculo, ut dicit auctoritas, non habent
merita ad vitam aeternam sufficientiae, sed per merita eorum, quos
elemosynis sustentant, consequuntur, quod per se non possunt. Sed
quomodo? si charitatem non habent, per merita aliorum non videntur posse
salvari. Sine charitate enim nemo dignus salute. Solutio. Hoc dictum est
de iis, qui adhuc consuetudinem peccandi evadere non possunt, per merita
aliorum salutem consequentur, prius quidem gratiam, per quam liberentur;
post, charitatem, qua digni sint gloria.
|
|
