|
Adepta benedictione, Jacob perrexit ad Laban avunculum suum: et
obdormivit in quodam loco capiti suo lapide supposito: et vidit scalam
in coelum erectam, et Deum innixum scalae, et ascendentes angelos et
descendentes. Deinde venit in agrum ad puteum juxta Aran, ubi greges
pascebantur, et adaquabantur. Deinde conversatus cum Laban, accepit
Liam, et Rachel filias ejus in uxores: et ex eis, et ancillis earum
duodecim patriarchas genuit et apud Laban est locupletatus (Gen.
XXVIII). Jacob, secundum sensum tropologicum, significat spiritum; Esau,
corpus humanum. Jacob significat spiritum, quia spiritus lenis est, dum,
suadente ratione, quaerit tantum necessaria. Esau significat corpus,
quia corpus pilosum est, dum, instigante concupiscentia, quaerit
superflua. De discordia istorum scriptum est: Corpus, quod corrumpitur,
aggravat animam, et deprimit terrena inhabitatio sensum multa cogitantem
(Sap. IX). Et iterum: Caro concupiscit adversus spiritum, et spiritus
adversus carnem (Galat. V). Sed spiritus, accepta benedictione gratiae,
fugit mucronem corporalis concupiscentiae, sicut Apostolus praecipit,
dicens: Fugite fornicationem (I Cor. VI). Laban, qui interpretatur
dealbatio, Dominum significat, qui summa munditia est, cui spiritus
justi, dum carnales illecebras fugit, appropinquare et inhaerere
concupiscit. Qui spiritus scilicet bene in itinere dormit, quando in
spirituali profectione, a strepitu praesentis saeculi quiescit. Et
dormiens coelestia contemplatur; quia, dum bene claudit in rebus
exterioribus oculos, intus meretur de invisibilibus mira videre. Qui
nequaquam super terram, sed super lapidem caput ponit; quia firmam fidem
Christi virtutibus et operibus suis fundamentum facit. Ager, ad quem
Jacob venit, sacra Scriptura est, in qua diversi pastores, id est
diversi doctores, diversos pascunt greges, diversos, scilicet fideles.
In hoc ergo pascuntur conjugati, et continentes, et virgines. Alii
pascuntur per historiam, alii per allegoriam, alii per tropologiam.
Omnes inde capiunt pastum nutrimenti, qui inde sumunt doctrinam recte
vivendi. Puteus, de quo adaquabantur greges, divinam significat
sapientiam, de qua potantur fideles. Lapis, quo os putei operiebatur,
intelligentiae difficultatem exprimit. Et omnes doctores ad hoc in
Scriptura laborant ut, remoto lapide, id est difficultate
intelligentiae, fidelibus administrent potum verae et latentis
sapientiae. In hoc agro Deus occurrit justo, in obsequium suum illum
assumens, et duas filias suas attribuit. Liam, quae interpretatur
laborans, id est activam vitam, et Rachelem, quae interpretatur visum
principium, id est vitam contemplativam. Datque famulam Racheli; ut illi
serviat, firmam scilicet rationem. Et Liae quoque famulam, incorruptam
scilicet sensualitatem. Ratio namque subservit contemplationi, et
sensualitas actioni. Multiplicatus est Jacob in filiis et pecoribus cum
Laban, et justus ditatur sensibus spiritualibus, affectionibus,
cogitationibus, sermonibus, operibus, habitans eum Deo. A Laban cum
rebus suis furtive Jacob discedit; et justus nonnunquam minus caute se
discutiens, virtutes a Deo collatas sibi latenter attribuit. Laban
consecutus est Jacob fugientem in montem, et Deus consequitur justum per
inanes cogitationes a se discedentem in elationem. Affirmabat Laban,
quod quaecunque habebat Jacob erant de suis bonis, et Deus ostendit
homini quod quaecunque habet bona, sunt ex suis donis; Jacob a Laban
revertens, a fratre timuit occidi; et sensus humanus propter
infirmitatem mortalitatis ad inferiora descendens, a corporis vitio
timet tentari. Jacob noluit habere Esau socium in vita, nec vicinum in
patria; et spiritus humanus spiritualibus donis ditatus, contemnit
fervorem carnis habere, vel consortem in opere, vel affinem in
delectatione. Jacob igitur, spiritus; Esau, corpus; Laban, Deus; ager,
Scriptura; puteus, sapientia; Lia, bona actio; Rachel, contemplatio;
ditatio Jacob in prole et pecoribus, multiplicatio justi in virtute et
bonis operibus.
|
|
