|
Interea Gabaonitae, metu perterriti, cum fraude et calliditate venerunt
ad Jesum, pannis, calceamentisque veteribus induti, deprecantes ut
salvarentur. Statimque a Jesu salutem accipiunt. Qui tamen dolum ubi
agnovit, ligni caesores, vel aquae gestatores eos constituit (Josue IX).
In quorum figura, illi ostenduntur, qui de mundo ad Ecclesiam venientes,
habent fidem in Deo, et declinant caput suum sacerdotibus, sanctisque
ministrant, et serviunt, et aliquid utilitatis impendunt. Ad ornamentum
etiam Ecclesiae, vel ministerium prompti sunt; in moribus vero suis, et
conversatione pristina detinentur, retinentes veterem hominem cum
actibus suis, et induti vetustis vitiis, sicut et illi pannis et
calceamentis veteribus obtecti, et propter hoc quod in Deum credunt,
erga servos Dei et Ecclesiae cultum videntur esse devoti, nihil tamen
emendationis vel annovationis habent in moribus. Tales igitur tantummodo
quoddam salutis signum, intra Ecclesiam temporaliter praeferunt, inter
Israeliticas autem, id est inter sanctos Dei, regnum aeternum vel
libertatem minime consequuntur. Quod autem in Gabaon pugnante Jesu Nave
stetisse perhibentur sol et luna, donec Israelis inimici delerentur
(Josue X), significat quod noster Jesus multo magis modo interventu suo,
dum nos bellum gerimus adversus vitiorum gentes et colluctamur adversus
principes et potestates, et rectores, tenebrarum harum, adversus
spiritualia nequitiae in coelestibus (Ephes. VI), sol nobis justitiae
indesinenter assistit, nec deserit nos unquam, nec festinat occumbere,
quia ipse dixit: Ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem
saeculi (Matth. XXVIII). Quinque autem reges, quinque sensus indicant,
qui Gabaonitas, id est carnales homines expugnant. Hi ad speluncam
confugiunt (Josue XIII), cum se terrenis actibus in corpore obsiti
mergunt. Qui tamen pugnante Jesu, id est praedicatione evangelica
superantur, atque ingrediente verbo Dei in nobis, id est intra speluncam
corporis nostri, omnes pariter interficiuntur. Exstinctis deinde vel
ejectis gentibus, Josue sorte dividit populis terram promissionis.
Ejecit ergo et Christus a facie fidelium suorum quodammodo gentilium
errorem, malignos spiritus, et sorte divisit in nobis terram, omnia
operans unus atque idem spiritus, ac dividens dona propria unicuique
prout vult (II Cor. XII).
|
|
