|
Montes Gelboe, nec ros, nec pluvia veniat super vos (II Reg. I). Quid
montes Gelboe, Saul moriente deliquerunt, quatenus in eis nec ros, nec
pluvia caderet? Sed quia Gelboe interpretatur decursus, per Saul autem
unctum et mortuum, mors nostri Mediatoris exprimitur; non immerito per
Gelboe montes, superba Judaeorum corda designantur, quae dum in hujus
mundi desideriis defluunt inuncti, id est Christi se morte miscuerunt.
Et quia in eis unctus rex corporaliter moritur, ipsi ab omni gratiae
rore siccantur. De quibus benedicitur, ut agri primitiarum esse non
possint (Ibid.). Superbae quippe Hebraeorum mentes, primitivos fructus
non fecerunt, qui in Redemptoris adventu ex parte maxima in perfidia
remanentes, primordia fidei sequi noluerunt. Sancta namque Ecclesia in
primitiis suis multitudine gentium fecundata, vix in mundi fine Judaeos,
quos invenerit, suscipiet, et extrema colligens eos quasi reliquias
frugum ponet. De quibus reliquiis Isaias dicit: Si fuerit numerus
filiorum Israel quasi arena maris (Isa. X), reliquiae salvae fient (Rom.
IX). Possunt tamen montes Gelboe idcirco ore prophetae maledici, ut dum
fructus exarescente terra non oritur, possessores terrae sterilitatis
damno feriantur; quatenus ipsi maledictionis sententiam acciperent, qui
apud se mortem regis suscipere, iniquitate sua exigente, meruerunt.
|
|
