|
Locutus est Abner ad Asael. Recede; noli me sequi, ne compellar
confodere te in terram. Qui audire contempsit, et noluit declinare.
Percussit ergo Abner aversa hasta in inguine, et transfodit; et mortuus
est in eodem loco (II Reg. II). Asael significat eos, quos vehementer
arripiens furor, in praeceps ducit. Qui in eodem furoris impetu, tanto
cautius declinandi sunt quanto majori insania capiuntur. Unde et Abner,
qui sermone nostro lucerna patris dicitur, fugit; quia doctorum lingua,
quae supernum lumen indicat, cum fratris furorem conspicit, et contra
irascentem dissimulat verborum jacula reddere, quasi persequentem non
vult ferire. Sed cum iracundi nulla consideratione se mitigant, et quasi
Asael persequi et insanire non cessant, necesse est ut qui furentes
reprimere conantur, non se erigant in furorem, sed quidquid est
tranquillitatis ostendant; quaedam vero subtiliter proferant, in quibus
ex obliquo furentis animum pungant. Unde et Abner persequentem non
recta, sed aversa hasta perforavit. Ex mucrone quippe percutere, est
impetui apertae increpationis obviare. Aversa vero hasta persequentem
ferire, est furentem tranquille ex quibusdam tangere, et quasi parcendo
superare. Asael autem protinus occumbit, quia commotae mentes dum et
parci sibi sentiunt, et tamen responsorum ratione in intimis sub
tranquilitate tanguntur, ab eo, quo se erexerant, statim cadunt. Qui
ergo a furoris sui impetu, sub lenitatis percussione resiliunt, quasi
sine ferro moriuntur.
|
|
