|
Quod dicere volumus de arca sapientiae ita distinguendum est ab iis quae
secundum allegoriam superius assignata sunt Ecclesiae, ut quod ibi
demonstratum est in re, hoc hic quaeratur in cogitatione. Habent enim
quoddam esse suum res in mente hominis, ubi illa etiam, quae in seipsis
vel jam praeterierunt, vel adhuc futura sunt, simul subsistere possunt.
Et in hoc quodammodo rationalis anima similitudinem sui Creatoris habet,
quia sicut in mente divina omnium rerum causae aeternaliter sine
mutabilitate, et distinctione temporali substiterunt, ita etiam in mente
nostra praeterita, praesentia, et futura per cogitationem simul
subsistunt. Si ergo per studium meditationis assidue cor nostrum
inhabitare coeperimus, jam quodammodo temporales esse desistimus, et
quasi mortui mundo facti intus cum Deo vivimus. Tunc quidquid fortuna
extra molitur facile contemnimus, si ibi fixum est desiderium nostrum,
ubi mutabilitati non subjacemus. Ubi nec praeterita relinquamus, nec
exspectemus futura, ubi nec cupiamus hujus vitae prospera, nec timeamus
adversa. Habeamus ergo rectas, habeamus utiles et castas cogitationes,
quia de tali materia fabricabimus arcam nostram. Ista sunt ligna, quae
in aquam missa natant, in igne posita ardent, quia tales cogitationes
fluxus carnalium delectationum deorsum non premit. sed flamma charitatis
incendit. Nec timeas hunc ignem in tectis tuis. Vae tibi si non arserit
ex eo tabernaculum tuum. Postea bituminabis arcam tuam intus et extra.
Extra ut mansuetudinem exhibeas, intus ut charitatem non amittas.
Nullatenus enim in secreto conscientiae tuae suaviter pausare poteris,
nisi prius malos, et extra per mansuetudinem tolerare, et intus
didiceris per charitatem non odisse. Bitumen calidae naturae est, et
nascitur de terra fulminata, et charitas procreatur in anima timore
divini judicii percussa. Deinceps videamus de mensura arcae, qualiter
fieri possit in nobis diximus supra trecentos cabitos praesens saeculum
designare. Si ergo tu cogitationem tuam duxeris ab exordio mundi usque
ad finem, et pertransiens consideraveris quae, et quanta Deus mirabilia
propter electos suos operatus sit, vel adhuc operaturus, trecentorum
cubitorum longitudinem in corde tuo metieris. Si cogitatione percurris
Ecclesiam, et vitam fidelium contemplatus eam tibi ad exemplum proponis,
et in latitudinem quinquaginta cubitorum cor extendis. Si vero divinae
paginae, quae triginta libris continetur, scientiam adeptus fueris, in
altitudinem triginta cubitorum cor tuum erigis. Haec est arca, quam
aedificare debes. Isti sunt termini patrum tuorum, quos tibi transgredi
non licet, quos Altissimus constituit juxta numerum filiorum Israel,
quando separabat filios Adam, et gentes dividebat. Haec est terra, quam
inhabitare debes, et pasci in divitiis ejus. Requiesce ergo intra hos
parietes, sub hoc tecto mane, habita in domo hac, procella et tempestas
foris saevit, quacunque prodieris naufragium patieris. Si superbe per
sapientiam tuam divina secreta rimari conaris, quae nobis Deus per
scripturam suam aperire noluit, altitudinem triginta cubitorum
transcendis. Si usque in finem saeculi non credis Ecclesiam duraturam,
sed aliquando Dei destituendam auxilio, tunc centum cubitorum
longitudinem transis. Si frequenter de amatoribus hujus mundi, et de
vana conversatione illorum cogitare delectaris quinquaginta cubitorum
mensuram transgrederis.
|
|
