|
Lignum in se duo habet, fructum et folia, fructu pascit et foliis
obumbrat. Sic virtus divinitatis illuminatarum mentium refectio est, et
infirmantium obumbratio. Liber vitae ad aquilonem respicit, quia per
humanitatem Salvatoris exortum est lumen habitantibus in regione umbrae
mortis. Et lignum vitae ad austrum vertitur, ut robustos gustu suae
dulcedinis pascat et provehat, et infirmos adhuc, ne deficiant in aestu
tentationum, sub alis protectionis suae quasi in umbraculo meridiano
abscondat. Haec ipsa si paululum prosequamur non sit onerosum. Volumus
enim nunc more exponentis planis, et paucis verbis sensum aperire, nunc
meditantis, nunc quasi dubitationes, nunc quasi invenientes huc illucque
acie mentis discurrere.
|
|
