|
Nono loco adjunctum est, per spem viret. Spes futurorum bonorum in mente
quasi scintillatio quaedam est, quae nutritur in fomite. Est enim spes
quasi memoria quaedam invisibilium gaudiorum, quae in corde hominis
recondita calefacit illud intrinsecus, et non sinit arescere frigore
infidelitatis in hieme praesentis vitae. Et quandiu haec spes vivit in
nostra mente, nunquam arescit arbor sapientiae, sed quemadmodum lignum
illaesum servat virorem suum, dum aequalem habet contemperantiam humoris
et caloris, sic animus arescere non potest, quem et calor Spiritus
sancti, qui desuper radiat, nutrit, et studium bonae operationis quod
subtus est, rigat.
|
|
