|
Hoc est quod ab initio cum paucis, raro, obscure et in abscondito
locutus est Deus. Scrutemur Scripturas, et inveniemus vix unquam Deum in
multitudine locutum, sed quotiescunque hominibus innotescere voluit, non
gentibus et populis, sed vel singulis, vel admodum paucis, et a communi
frequentia hominum segregatis, vel per nocturna silentia, vel in campis,
vel in solitudinibus et montibus se manifestavit. Sic locutus est cum
Noe, cum Abraham, cum Isaac, cum Jacob, cum Moyse, cum Samuel, cum David
et cum omnibus prophetis. Denique in carne apparens, quamvis manifeste
locutus sit mundo, tamen discipulos, ut illis gloriam suam manifestaret,
seorsum in montem duxit (Marc. IX). Quibus et alibi dicit: Vobis datum
est nosse mysterium regni Dei, caeteris autem in parabolis (Matth.
XIII), et rursum: Quod dico vobis in tenebris, dicite in luce, et quod
in aure auditis, praedicate super tecta (Matth. X). Sed nec illi antiquo
populo legem dedit in Aegypto, nec alibi, donec eum eduxisset in
solitudinem seorsum. Neque ibi palam omnibus, sed Moyses solus ascendit
in montem, ut legem acciperet. Quid est ergo quod semper in secreto
loquitur Deus, nisi quod nos ad secretum vocat? et quid quod cum paucis,
nisi ut nos colligat? Considerate haec duo quae dixi, colligit et ad
secretum vocat. Primus homo antequam peccaret non opus habuit, ut ei
extrinsecus loqueretur Deus, qui aurem cordis intrinsecus habuit, qua
vocem Dei spiritualiter audire posset, sed postquam foris aurem ad
suasionem serpentis aperuit, aurem intus ad vocem Dei clausit. Quia ergo
homo auditum intus perdidit, quo Deum loquentem audiat, revocans nos
Deus ad se foris clamat. Sed cum loquitur, semper quasi occultari volens
se subtrahit, ut mentem humanam et per hoc quod loquitur de se admoneat,
et per hoc quod se occultando fugit ad se trahat. Irritat enim
desiderium nostrum ut augeat, quia et loquendo amorem sui in nobis
excitat, et fugiendo ut se sequamur inflammat. Tale est enim cor
hominis, ut si quod diligit adipisci non valeat, amplius desiderio suo
inardescat. Sic in Canticis canticorum Sponsus venit: Stat post
parietem, prospicit per fenestras, et cancellos (Cant. II), ut quasi
lateat et non lateat. Mittit manum suam per foramen (Cant. V), tangit
Sponsam et sono depresso, voce tenui vocat eam, et dicit: Veni, amica
mea, columba mea. Ecce hiems transiit, imber abiit, et recessit. Flores
apparuerunt in terra nostra; vox turturis audita est in terra nostra
(Cant. II). Illa ut audit Sponsum adesse surgit mox, festinat, aperit
pessulum ostii sui (Cant. V), et quasi venientem exceptura brachia ad
amplectendum parat; vix tolerat, vix sustinet, vix exspectat. Liquescit
anima ejus (ibid.), ardet cor ejus, fervent praecordia ejus, exsultat,
gaudet, tripudiat, jucundatur, ruit obviam venienti. Sed ille, cum jam
teneri putatur, declinat, et subito quasi de mediis elapsus amplexibus
fugit. Quid est hoc? Dum non quaeritur quaerit, dum non vocatur venit,
dum autem quaeritur declinat, et dum vocatur fugit. Si non diligit,
quare venit? aut si diligit, quare fugit? Diligit autem, et ideo venit,
sed quia hic non diligit, ideo fugit. Quid est hoc, quod dixi, hic non
diligit? In hoc mundo, in hoc saeculo, in hac terra, in hac patria, in
hoc exsilio. Sed vocat nos ad terram suam, quia non decet talis amor
patriam istam, immunitio amoris esset utilitas regionis. Jucundus amor
amoenum quaerit locum, ideo commendat nobis terram suam, ideo laudat
patriam suam, ideo dicit: Flores apparuerunt in terra nostra; vineae
florentes odorem dederunt (Cant. II); vox turturis audita est in terra
nostra. Ut concupiscamus talem regionem, ut desideremus talem patriam,
et sequamur eum. Ibi nos amat, ibi amore nostro frui desiderat, ibi
amplecti a nobis postulat, ibi sequentes se non fugit, sed venientes ad
se exspectat. Offert ergo se dum non quaeritur, ut nos ad amorem sui
accendat. Dum quaeritur fugit, ut nos post se currere faciat. Nisi enim
prius ipse se nobis ostenderet, nemo eum diligeret. Et nisi dum
quaeritur fugeret, nemo eum sequi vellet. Flores, inquit, apparuerunt in
terra nostra, non in terra mea, sed in terra nostra, ut eam communicaret
nobiscum. Quasi diceret fidelis vobis adsum nuntius, vidi quod testor,
audivi quod loquor. Nolite timere, nolite diffidere, nolite haesitare.
Sequimini quo voco, quia inde estis unde venio, non habetis hic manentem
civitatem. Peregrinum est quod incolitis. Aliunde huc venistis, si
patriae vestrae memores essetis, utique peregrinationem non diligeritis.
Propterea et ego huc veni, ut hinc vos educerem, non ut vobiscum hic
permanerem. Et ideo de abscondito ad vos clamo, quia innotescere hic
tantum, non permanere volo. Ideo de longinquo vos voco, quia ad reditum
festino. Sufficit me tantum processisse, ut audiri possim. Damnum me
pati existimarem, si quod superest viae pergerem. Gravis est omnis mora.
Flores apparuerunt in terra nostra. Discite quantum vos festinare
debetis dum me fugientem cernitis. Non venissem, nisi vos post me
trahere vellem. Haec est causa, quare Deus in abscondito semper
loquatur. Sicut in lege, et prophetis, et in Evangelio per parabolas, et
aenigmata locutus est. Dignum est enim, ut sub figuris verborum
abscondantur secreta mysticorum intellectum, quia cito vilescerent si
passim omnibus paterent. Ita enim veritas et per inquisitionem fideles
exercet, et ne ab infidelibus inveniatur, occulta permanet. Istos, dum
difficile invenitur, majori desiderio inflammat; illos, dum omnino
inveniri non potest, excaecat. Ex eodem ergo et fideles proficiunt et
infideles cadunt, quia et illi humiliter audiendo, et fideliter
inquirendo verba Dei ad agnitionem veritatis perveniunt; isti autem vel
negligendo, vel contemnendo, vel prave intelligendo nunquam ad veritatem
pertingunt. Jam diximus quare obscure, et in abscondito loquatur Deus;
nunc restat dicere, quare cum paucis, et raro loquatur.
|
|
