|
35. Caro mea de luto est, et ideo lutosas et voluptuosas cogitationes ab
illa habeo; vanas et curiosas a mundo; a diabolo malas et malitiosas.
Isti tres inimici me impugnant et persequuntur, nunc quidem aperte, nunc
vero occulte, semper autem malitiose. Diabolus namque plus confidit in
adjutorio carnis, quoniam magis nocet domesticus hostis. Illa vero ad
subversionem meam cum illo foedus iniit: utpote de peccato nata, et in
peccato nutrita; vitiis corrupta ab ipsa origine, sed multo amplius
vitiata prava consuetudine. Hinc est quod tam acriter concupiscit
adversus spiritum: quod assidue murmurat, et impatiens est disciplinae:
quod illicita suggerit, nec rationi obtemperat, nec inhibetur ullo
timore. Huic accedit, hanc adjuvat, hac utitur tortuosus ille serpens
hostis humani generis: cui nullum aliud est desiderium, nullum negotium,
nullum studium, nisi perdere animas nostras. Hic est qui jugiter malum
machinatur, argute loquitur, artificiose suggerit, callide decipit.
Illicitos motus insuffiat, venenatas cogitationes inflammat: movet
bella, nutrit odia, incitat gulam, movet libidinem, desideria carnis
instigat, et peccati occasiones parat, et mille nocendi artibus corda
hominum pulsare non cessat. Hinc est quod baculo nostro nos caedit, et
manus nostras proprio cingulo ligat: ut caro quae data est nobis in
adjutorium, fiat nobis in ruinam et scandalum. Gravis lucta, et grave
periculum est adversus domesticum hostem pugnare: maxime cum nos advenae
simus, et ille civis. Ille suam inhabitat regionem: nos exsules sumus et
peregrini. Magnum quoque discrimen est adversus diabolicae fraudis
astutiam tam crebros, imo continuos sustinere conflictus: quem astutum
fecit tam natura subtilis, quam longa exercitatio malitiae hujus.
|
|
