|
16. Cum ad orandum sive ad psallendum ecclesiam intraveris, fluctuantium
cogitationum tumultus exterius relinque, curamque exteriorum penitus
obliviscere, ut soli Deo possis vacare. Fieri enim non potest ut
aliquando cum Deo loquatur, qui cum toto mundo etiam tacens fabulatur.
Intende ergo illi qui intendit tibi; audi illum loquentem tibi, ut ipse
exaudiat te loquentem sibi. Ita fiet, si divinis laudibus solvendis
debita reverentia et sollicitudine assistas, super singula verba divinae
Scripturae diligenter intendas. Non quod ego ista faciam dico, sed quod
facere vellem, et non fecisse poenitet, et non facere piget. Tu vero cui
major gratia concessa est, votis et devotis precibus pias aures Domini
ad te flecte, lacrymis et suspiriis pro tuis excessibus illum clementer
exora, atque canticis spiritualibus in omnibus operibus suis illum lauda
et glorifica. Nihil enim magis supernis civibus spectare libet; nil Regi
summo jucundius exhibetur, sicut ipse testatur: Sacrificium laudis
honorificabit me (Psal. XLIX, 23). O quam felix esses, si spiritualibus
oculis semel intueri posses, quomodo praeveniunt principes conjuncti
psallentibus in medio juvencularum tympanistriarum! (Psal. LXVII, 26.)
Videres procul dubio, qua cura, quove tripudio intersunt cantantibus,
assistunt orantibus, adsunt meditantibus, supersunt quiescentibus,
providentibus atque procurantibus praesunt. Diligunt siquidem suos
concives supernae potestates, et pro iis qui haereditatem capiunt
salutis, sollicite congaudent, confortant, instruunt, protegunt,
providentque omnibus. Omnes enim ipsi desiderant adventum nostrum,
quoniam ipsi de nobis exspectant civitatis suae ruinas restaurari.
Diligenter quaerunt, et libenter audiunt bona de nobis: solliciti
discurrunt medii inter nos et Deum, nostros gemitus fidelissime ad eum
portantes, ipsiusque gratiam devotissime ad nos reportantes. Non
dedignabuntur esse socii nostri, qui jam facti sunt ministri nostri.
Exsultare eos fecimus, quando conversi sumus ad poenitentiam. Festinemus
ergo de nobis eorum laetitiam adimplere. Vae tibi, quicunque es, qui
desideras redire ad vomitum, reverti ad lutum. Putasne placatos habebis
eos in judicio, quos tanto et tam sperato privare vis gaudio?
Exsultaverunt quando venimus ad religionem, tanquam super his quos ab
ipsa inferni porta cernerent revocari. Quid vero tunc erit, si ab ipsa
janua paradisi viderint redire, et retrorsum abire eos, qui jam alterum
pedem habebant in coelo? Nam etsi corpora inferius, sed corda sursum.
17. Curramus ergo non passibus corporis, sed affectibus mentis, sed
desideriis, sed suspiriis, quoniam non solum Angeli, sed Angelorum
Creator nos exspectat. Exspectat nos Deus Pater, tanquam filios et
haeredes, ut constituat nos super omnia bona sua. Exspectat nos Dei
Filius tanquam fratres et cohaeredes, ut fructum suae nativitatis, et
pretium sui sanguinis Deo Patri offerat. Exspectat nos Spiritus sanctus:
ipse siquidem est charitas et benignitas in qua ab aeterno praedestinati
sumus; nec dubium quin praedestinationem suam adimpleri velit. Ergo quia
omnis coelestis curia exspectat nos et desiderat, desideremus eam quanto
possumus desiderio. Cum magna namque confus one et rubore ad illam
veniet, quisquis videre eam vehementer non desiderat. Quicunque vero
jugi oratione et assidua cogitatione in illa conversatur, et securus
hinc egredietur, et cum magna laetitia recipietur in illam. Ubicunque
ergo fueris, intra temetipsum ora. Si longe fueris ab oratorio, noli
quaerere locum, quoniam tu ipse locus es. Si fueris in lecto aut in alio
loco, ora, et ibi est templum. 'Frequenter orandum, et flexo corpore
mens est erigenda ad Deum. Sicut enim nullum est momentum, quo homo non
utatur vel fruatur Dei bonitate et misericordia: sic nullum debet esse
momentum, quo eum praesentem non habeat in memoria.
18. Sed dicis: Ego quotidie oro, et orationis meae nullum fructum video;
sed sicut accedo ad illam, sic et redeo. Nemo mihi respondet, nemo
loquitur, nemo quidpiam donat, sed incassum laborasse videor. Sic
loquitur humana stultitia, non attendens quid inde Veritas promittat
dicens: Amen dico vobis, quia quidquid orantes petitis, credite quia
accipietis, et fiet vobis (Matth. XXI, 22; Marc. XI, 24). Noli ergo
vilipendere orationem tuam, quoniam ille ad quem oras, non vilipendit
eam; sed antequam egrediatur de ore tuo, ipse scribi eam jubet in libro
suo. Et unum e duobus indubitanter sperare debemus, quoniam aut dabit
nobis quod petimus, aut quod nobis noverit esse utilius. Cogita itaque
de Deo quidquid melius potes, et de te quidquid deterius vales. De illo
amplius credere debes, quam cogitare potes. Omne tempus in quo de Deo
non cogitas, hoc te computes perdidisse. Omnis siquidem res aliena est a
nobis: tempus autem tantum nostrum est. Vaca ergo, et ubicunque fueris,
tuus esto. Noli te rebus tradere, sed commodare. Quocunque loco
consistis, cogitationes tuas jacta in Deum, et aliquid salutare in animo
tuo versa. Omnis siquidem locus ad meditandum congruus est.
19. Tota ergo facultate animum colligens, libere tecum habita, et in
latitudine cordis tui deambulans, ibidem coenaculum grande stratum
Christo exhibe. Mens namque sapientis semper est apud Deum. Illum semper
ante oculos habere debemus, per quem sumus, vivimus et sapimus. Ipsum
namque, ut essemus, habemus auctorem; ipsum etiam ut sapientes simus,
debemus habere doctorem, et ut beati simus, internae suavitatis
largitorem. Et in hoc imaginem ejus, hoc est illius summae Trinitatis,
in nobis cognoscimus. Nam sicut ille est, et sapiens est, et bonus est;
sic et nos pro modulo nostro et sumus, et nos esse scimus, et id esse et
nosse diligimus. Utere igitur te ipso velut Dei templo, propter illud
quod in te est simile Deo. Honor siquidem Deo summus est, illum venerari
et imitari. Imitaris, si pius es. Templum enim sanctum est Deo mens pia,
et altare optimum cor ejus. Veneraris, si misericors es, sicut ipse
omnibus misericors est. Hostia siquidem acceptabilis est Deo, facere
bonum omnibus pro Deo. Fac omnia sicut Filius Dei, ut dignus sis eo qui
te dignatus est filium vocare. In omnibus vero quae agis, Deum esse
praesentem cognosce. Cave ergo ne in eo quod male delectat, vel visio
tua vel cogitatio tua remoretur: nec dicas aut facias quod non licet,
etiam si libet: nec aliquo facto vel signo Deum offendas, qui ubique
praesens cernit quidquid facis. Magna custodia tibi necessaria est,
quoniam ante oculos Judicis vivis cuncta cernentis. Cum illo tamen
semper es securus, si talem te praeparaveris, ut tecum adesse dignetur.
Si tecum non est per gratiam, adest per vindictam. Sed vae tibi, si ita
tecum est. Imo vae tibi, si ita tecum non adest. Illi namque irascitur
Deus, quem peccantem non flagellat: nam quem flagellando non emendat, in
futuro damnat.
|
|
