|
20. Certum est quoniam mors ubique minatur tibi. Diabolus insidiatur, ut
rapiat animam tuam, quando egredietur de corpore: tu vero noli timere,
quoniam Deus qui in te habitat (si tamen in te habitat) eripiet te, et a
morte, et a daemone. Fidelis enim socius est, nec deserit sperantes in
se, nisi ipse prior deseratur. Deseritur autem cum cor per pravas et
inutiles cogitationes vaga mente discurrit. Idcirco omni sollicitudine
et custodia illud custodire et tenere debes, ut in illo Deus requiescere
possit. In omni namque creatura quae sub sole mundi vanitatibus
occupatur, nihil humano corde sublimius, nihil nobilius, nihil Deo
similius reperitur. Quapropter nihil aliud quaerit a te nisi cor tuum.
Munda ergo illud per puram confessionem et assiduam orationem, ut mundo
corde Deum videre possis per continuam Dei circumspectionem. In omni
loco esto ei subjectus et intentus, et compone mores tuos, ut sis in te
placatus. Dilige omnes homines, et omnibus te amabilem exhibe, ut sis
pacificus, et Dei filius. Sic eris bonus monachus, sanctus, humilis et
rectus: et cum talis fueris, memento mei.
21. Vae mihi qui ista dico, et ista non facio: et si aliquando facio,
non diu persevero. Ista habeo in memoria, et non servo in vita: habeo in
sermonibus, et non in moribus. Legem in corde et in ore tota die rumino,
et contraria legi ago. Lego de religione in ea, et plus diligo lectionem
quam orationem. Verumtamen nihil aliud me docet divina Scriptura, nisi
religionem amare, unitatem servare, charitatem habere. Ego autem miser
et miserabilis, citius curro ad lectionem, quam ad orationem: libentius
volo legere, quam Missas auscultare. Exspectat me aliquis volens de
necessitate sua mihi loqui; ego vero librum aliquem accipio, quem ille
vel ille vellet habere. Lego in eo, et legendo amitto fructus
charitatis, pietatis affectus, compunctionis fletus, Missarum
utilitatem, coelestium contemplationem. Nil tamen in hac vita dulcius
sentitur, nil avidius sumitur, nil ita mentem ab amore mundi separat,
nil sic animam contra tentationes roborat, nil hominem ita excitat et
adjuvat ad omne opus bonum, et ad omnem laborem, quam gratia
contemplationis.
|
|
