|
22. Miserere mei, Deus, quoniam ibi plus pecco, ubi peccata mea emendare
debeo. In monasterio namque saepe dum oro, non attendo quod dico. Oro
quidem ore, sed mente foris vagante, orationis fructu privor. Corpore
sum interius, sed corde exterius: et ideo perdo quod dico. Parum enim
prodest sola voce cantare sine cordis intentione. Propterea magna
perversitas, imo magna insania est, quando cum Domino majestatis loqui
in oratione praesumimus, et insensati aurem avertimus, et ad nescio quas
ineptias convertimus cor. Magna quoque insania, et graviter vindicanda,
cum vilissimus pulvis loquentem ad se audire dedignatur Creatorem
universitatis. Ineffabilis vero est dignatio divinae bonitatis, quae
quotidie conspicit nos infelices aures avertentes, obdurantes corda, et
nihilominus clamat ad nos dicens: Redite, praevaricatores, ad cor (Isa.
XLVI, 8). Vacate, et videte quoniam ego sum Deus (Psal. XLV, 11).
Loquitur mihi Deus in Psalmo, et ego illi: nec tamen, cum Psalmum dico,
attendo cujus Psalmus sit. Idcirco magnam injuriam Deo facio, cum illum
precor ut meam precem exaudiat, quam ego qui fundo, non audio. Deprecor
illum ut mihi intendat: ego vero nec mihi, nec illi intendo; sed, quod
deterius est, immunda et inutilia in corde versando, fetorem horribilem
ejus aspectibus ingero.
|
|
