|
Miser ego, quantum deberem diligere Deum meum, qui me fecit cum non
eram, redemit cum perieram! Non eram, et de nihilo me fecit; non
lapidem, non arborem, non avem vel aliquod de animalibus aliis, sed
hominem me voluit esse: dedit mihi vivere, sentire, discernere.
Perieram, et ad mortalem descendit, mortalitatem suscepit, passionem
sustinuit, mortem vicit; et sic me restauravit. Perieram, et abieram;
quoniam in peccatis meis eram venumdatus: venit ille post me ut
redimeret me; et tantum dilexit me, ut sanguinis sui pretium appenderet
pro me, talique pacto et reduxit me de exsilio, et redemit de servitio.
Nomine etiam suo vocavit me, ut memoriale suum semper esset apud me.
Unxit me oleo laetitiae quo ipse erat unctus, ut ab uncto essem unctus,
et a Christo dicerer christianus. Sic gratia ejus et misericordia semper
praevenerunt me. De multis namque periculis saepe liberavit me liberator
meus: quando errabam, reduxit me; quando ignorabam, docuit me; quando
peccabam, corripuit me; quando tristabar, consolatus est me; quando
desperabam, confortavit me; quando cecidi, erexit me; quando steti,
tenuit me; quando ivi, duxit; quando veni, suscepit. Haec et multa alia
fecit mihi Deus meus, de quibus dulce erit mihi semper loqui, semper
cogitare, semper gratias agere, ut pro omnibus beneficiis suis possim
semper eum laudare et amare. Cum enim cunctis sit praesidens, singulos
implens, ubique praesens, cunctorum curam agens, et tam singulis quam
omnibus providens, ita eum totum ad custodiam mei occupatum video, ac si
ego super custodiam mei starem; quasi omnium oblitus sit, et mihi soli
intendere velit. Semper enim se praesentem exhibet, semper se paratum
offert, si me paratum invenerit. Quocumque me vertero, non me deserit,
nisi ego prior eum deseram. Ubicumque fuero, non recedit, quoniam ubique
est, ut quocumque iero, inveniam eum cum quo possim esse. Quidquid
fecero, pariter assistit, utpote perpetuus inspector omnium
cogitationum, et intentionum et actionum mearum. Cum haec diligenter
considero, timore pariter et ingenti rubore confundor; quod illum ubique
mihi praesentem et omnia occulta mea videntem intueor. Multa enim sunt
in me, de quibus coram oculis ejus erubesco, et pro quibus ei valde
displicere timeo. Nec pro his omnibus quid illi rependam habeo, nisi
tantum ut eum diligam. Non enim melius nec decentius quam per
dilectionem rependi potest, quod per dilectionem datum est. Haec praeter
rem dixisse videor, sed forte non praeter utilitatem mihi, et iis qui
mecum sentiunt quod ego sentio.
|
|
