|
Humanum siquidem corpus ex quatuor elementis compositum est; sed in
carne et ossibus terra maxime apparet propter terrenam soliditatem. Aqua
in humoribus, aer continetur in pulmone; idcirco semper est in motu,
quia ventilabrum cordis est, ne nimio calore cor consumatur et
dissolvatur. Sedes ignis est in corde; et ideo inferius est latum, et
superius acutum; quoniam formam ignis retinet. Quaedam vis ignea aere
temperata a corde ad cerebrum ascendit, tanquam in coelum corporis
nostri: ibique purificata et colata per oculos, aures, nares, caeteraque
instrumenta sensuum, foras progreditur, et ex contactu exteriorum
formata quinque sensus corporis facit; visum videlicet, auditum, gustum,
odoratum et tactum. Qui tangendi sensus ab anteriori parte cerebri ad
posteriorem transiens, et inde per cervicem et medullam spinae
descendens per totum corpus diffunditur. Porro ipsa vis ignea, quae
exterius formata sensus dicitur, eadem formata per ipsa sensuum
instrumenta, per quae egreditur et in quibus formatur, natura operante
introrsum ad cellam phantasticam usque retrahitur et reducitur, atque
imaginatio efficitur. Postea eadem imaginatio ab anteriori parte capitis
ad medium transiens, ipsam animae rationalis substantiam contingit, et
excitat discretionem: in tantum jam purificata et subtilis effecta, ut
ipsi spiritui immediate conjungatur, veraciter tamen naturam corporis
retinens et proprietatem. Quae quidem imaginatio in brutis animalibus
phantasticam cellam non transcendit: in rationalibus autem purior fit,
et usque ad rationalem et incorpoream animae substantiam contingendam
defertur et progreditur. Est itaque imaginatio similitudo corporis, per
sensus quidem corporeos, ex corporum contactu concepta extrinsecus,
atque per eosdem sensus introrsus ad partem puriorem corporei spiritus
reducta, eique impressa, in summo scilicet corporalis spiritus, et in
imo rationalis, corporalem informans, et rationalem contingens. Spiritum
corporeum voco aerem, vel potius ignem, qui prae sui subtilitate videri
non potest, et corpora interius vegetando vivificat. Quaedam autem
vegetat tantum et non sensificat, sicut arbores, herbas et universa in
terra germinantia. Quaedam vegetat et sensificat, sicut omnia bruta
animalia. In quibus quaedam tantum sensum habent, et imaginationem non
habent; quaedam sensum et imaginationem habent. Cum itaque magis sit
sensificari, quam vegetari tantum; constat profecto hanc vim subtiliorem
esse, et ubi magis subtilis est, magis spiritus est. Magis siquidem
incorporeae naturae appropinquat, cum imaginationem format, quam cum
sensum praestat. Nihil enim in corpore altius, vel spirituali naturae
vicinius esse potest, quam id ubi post sensum vel supra sensum vis
imaginandi concipitur, quod quidem in tantum sublime est, ut quidquid
supra illud est, aliud non sit quam ratio .
|
|
