|
Quoniam de viribus animae saepe mentionem feci, definire eas debeo;
quatenus quae de anima dicta vel dicenda sunt, evidentius intelligi
possint. Sensualitas, sensus, imaginatio tam corporis quam animae dici
possunt. Sensualitas corporis est quaedam vis ignea. Sensualitas sive
animalitas animae, est inferior vis ejus, quae secum trahens
sensualitatem carnis, velut famulam et obedientem, sensus et
imaginationes facit, easque in arca memoriae reponit. In sensu
instrumentum est sensualitatis et origo imaginationis. Ipsa namque vis
ignea, quae extrinsecus formata sensus dicitur, eadem forma usque ad
intimum traducta, imaginatio vocatur. Sensus itaque parit imaginationem,
imaginatio cogitationem, cogitatio meditationem. Meditatio acuit
ingenium, ingenium rationem: ratio conducit ad intellectum, intellectus
ad intelligentiam, intelligentia per contemplationem ipsam veritatem
admiratur, et per charitatem in ea delectatur. Sensus est passio animae
in corpore ex qualitalibus extra accidentibus. Imaginatio est vis
animae, quae figuram corporearum rerum absente corpore sine exteriori
sensu dignoscit. Cogitatio est circa quaelibet animi occupatio.
Consideratio est intenta cogitatio. Meditatio est frequens cogitatio
modum, et causam, et rationem uniuscujusque rei investigans. Ingenium
est vis quaedam naturaliter animis insita, per se valens. Ratio est
quaedam vis animae, quae omnia discernit et judicat; sed maxime cum
inhiat spiritualibus, et imaginem Dei in se conservat. Intellectus est
rerum vere existentium perceptio. Intelligentia est de solis rerum
principiis, id est, de Deo, ideis, hyle, et de incorporeis substantiis
pura et certa cognitio. Contemplatio est perspicuae veritatis jucunda
admiratio. Charitas est concordia mentium, et societas electorum, vita
beatarum animarum et Angelorum, quia nec animae nec Angeli nisi per
charitatem vivunt.
|
|
