|
Deus omnipotens cujus beatitudo nec augeri potest, quia perfecta est;
nec minui, quia aeterna est: sola charitate, nulla sui necessitate
rationales spiritus creavit, ut eos suae beatitudinis participes
faceret. Alios vero in sua puritate in coelo confirmavit: alios autem
propter superbiam in infernum praecipitavit: atque alios ad probandam
humilitatem et obedientiam in terrena habitatione terrenis corporibus
sociavit, ut ad vitae sensum luteam materiam vegetarent. Habent namque
in natura sua quamdam mutabilitatem, secundum quam corporibus
vivificandis appropinquant, in qua quidem nonnihil suae puritatis
deponunt. Cum enim delectatione corporis afficiuntur, quasi quamdam
corpulentiam inde trahunt; quae puriorem naturam eorum corrumpit. Et hoc
vitium quanto altius eis in corporibus manentibus inhaeserit, tanto
difficilius eos a corporibus discedentes deserit: quoniam non tollitur
passio, etiam cum tollitur causa passionis, nisi ab ejusmodi faeculentia
se in hac vita mundare studuerint. Nos ergo qui in medio bonorum et
malorum positi sumus, considerare saepe debemus et gaudium illorum, et
istorum supplicium, atque nostram miseriam. Rationalis siquidem est
anima nostra, ut sciat discernere inter bonum et malum. Est etiam
concupiscibilis atque irascibilis, ut possit amare bonum et odire malum.
De concupiscibilitate nascitur amor, et de amore desiderium et gaudium.
Amor est delectatio cordis alicujus ad aliquid propter aliquid, per
desiderium currens, atque per gaudium requiescens; per desiderium in
appetendo, et per gaudium in perfruendo. Nec aliunde bonum est, si bonum
est, cor humanum, nisi quod bene amat quod bonum est. Nec aliunde malum
est, si malum est, nisi quod male amat quod bonum est. Omne enim quod
est, bonum est: sed in eo quod male amatur tantum vitium est. De
irascibilitate nascitur odium. Ira enim generat odium: et de odio dolor
et timor. Cum enim contra peccata nostra irascimur, et ea odire
incipimus, dolemus quia peccavimus, et poenas pro peccatis timemus.
|
|
