|
17. Multi quaerunt scientiam; pauci vero conscientiam. Si vero tanto
studio et sollicitudine quaereretur conscientia, quanto quaeritur
saecularis et vana scientia, et citius apprehenderetur, et utilius
retineretur. Cogitare namque de conscientia, sensus est consummatus; et
qui custodit illam, semper erit securus. Salva reverentia sapientiae,
utilius est currere ad conscientiam, quam ad sapientiam; nisi sapientia
illa sit quae aedificet conscientiam. Tunc enim se intelligit anima, cum
illustratur conscientia; tunc impletur cor bona conscientia, cum in se
Deum, et in Deo mutua revolutione seipsam receperit imago creata.
Creatrix imago in imagine creata, nihil aliud est nisi sapientia in
anima, nisi gloria in conscientia, nisi sanctificatio in arca. O quam
ineffabilis est pietas Dei, quae tantam majestatem inclinat ad tantam
humilitatem! Qui creavit nos, creatur in nobis: et quasi parum esset nos
Deum patrem habere, vult etiam nos fieri sibi fratrem et matrem.
Quicunque, inquit, fecerit voluntatem Patris mei qui in coelis est, ipse
meus frater et mater est (Matth. XII, 50). Frater, obediendo; mater,
generando: frater, per haereditatis participationem; mater, per aliorum
instructionem. O fidelis anima, expande sinus, dilata affectus; ne
angustieris in visceribus tuis concipere, quem totus orbis non potuit
comprehendere, donec Virgo beata illum fide concepit. Fide namque
Christus concipitur, verbi praedicatione nascitur, devotione nutritur,
amore tenetur. Sit ergo conscientia pura, ut Deum conducat ad hospitium
nostrum: sit sollicita circa fidele obsequium, ne tanta majestas recuset
cordis gremium: sit devota, ut soli Deo placeat, soli Deo intendat, nec
recedat ab eo. Talis conscientia laetificat animam, et exhibet se Deo
gratam, et hominibus et Angelis reverendam, et sibimetipsi placata et
quieta existit.
|
|
