|
25. Audi ergo, piissime Deus, confessionem meam; et respice ad pietatem
tuam, et fac mecum secundum misericordiam tuam. Audi quam saepe de
memoria mea te expulit irruens turba plurimarum cogitationum, quae velut
plebs ad aliquod spectaculum solent effluere in cor meum. Dum orare vel
cantare in monasterio volo, nescio cujusmodi stulta cogitatio cor meum
rapit, et ducit per diversa loca. Cumque illud ad me revoco, tenere non
possum, sed illico elabitur, et huc illucque dispergitur, et per
innumera effunditur. Idcirco crebra terrenarum cupiditatum illecebra, et
vanitatum effusio ita cor meum occupant, ut quod vitare studeam, hoc
cogitem, animoque volvam. Non enim est in potestate mea cor meum et
cogitationes meae, quae ex improviso effusae mentem meam animumque
confundunt, atque alio trahunt quam ego proposueram. Ad saecularia
revocant, mundana inferunt, voluptuaria ingerunt, illecebrosa contexunt:
ipsoque in tempore quo levare mentem meam ad te paro, inanibus
cogitationibus infectus, ad terrena plerumque dejicior. Hujusmodi
perstrepentium cogitationum tumultus a corde quotidie amovere volo, nec
valeo: sed visa et audita, dicta et facta ad memoriam revocant, et in ea
cum magna importunitate perstrepunt. Cogitanda cogito, cogitata
recogito, et eadem iterum atque iterum replicare non cesso: et cum diu
multumque quidquid potero cogitavero, sine cogitationibus esse non
possum, sed intrant et exeunt, atque aliae alias introducunt et
excludunt. Haec invitus sustineo; plerumque tamen consentio, cum per ea
quae vidi, vel feci, sine utilitate, absque discretione, vaga mente
discurro. Ita mens mea semper mobilis, et nunquam stabilis, semper vaga
et velut ebria, per diversa distrahitur. Graviter pecco, cum cor meum
derelinquo; quoniam gravis jactura est quae per negligentiam fit. Vim
patior cum illud me deserit. Confirma cor meum, Deus, quoniam cum stare
in semetipso nititur, aliquo modo a semetipso etiam nesciendo derivatur.
Ita peccandi consuetudine etiam cum nescio pecco: et cor meum cor vanum
per infinita deducitur, et in multa desideria dividitur.
26. In nocte vero cum dormire volo, multarum rerum imagines et
phantasias clausis oculis video, easque invitus tolero: quantoque ab eis
aciem mentis avertere nitor, tanto amplius illae se mihi ingerunt, et
molestiis turpium cogitationum cor meum maculant. Inde est quod saepe
mihi nocuit mortifera delectatio, quae ex recordatione praeteritorum
peccatorum nasci solet, sed maxime ex recordatione libidinis. Haec enim
pestis quo prae caeteris vitiis est mihi familiarior, eo ad nocendum
proclivior, et ad repellendum difficilior. Nam cum eam repellere
volonolenti mihi se ingerit, blande onerosa, displicendo placens, et
placendo displicens. Carnis libidinem nunquam fugere potui, sed semper
me persequitur, et cum aliqua delectationis cogitatione, vel visus
intentione me comprehendere potest, non diebus neque noctibus
requiescere sinit. Subtiliter intrat, et mentem occupat, et nisi subito
repellatur, allicit et incendit, et quasi virus pestilentiae per totum
corpus paulatim se diffundit. Cogitationes pravas multiplicat,
affectiones malas generat, delectatione illicita mentem afficit, et ad
consensum pravitatis animum inflectit, omnesque animae virtutes
corrumpit. Hac peste cum astrictus teneor, divelli ab ea vix possum,
quoniam stimulos ejus confiteri aut nescio, aut erubesco; tam subtiles
et turpes sunt. Revera difficile est libidinis incendia exstinguere.
Impuberes stimulat, juvenes inflammat, viros enervat, senes et
decrepitos fatigat. Non aspernatur tuguria, non reveretur palatia.
Utinam sola coenobia fugiat. Adjuva me, Domine Deus meus, ut huic tam
pestifero et mortifero vitio resistere possim. Scio enim quia quod
resistentem fatigat, vincentem coronat. Scio etiam quoniam si mentem
meam cogitatione immunda polluero, tibi, qui munditiae auctor es,
placere non valeo.
|
|
