|
Domus haec, in qua habitamus, ex omni parte sui ruinam nobis minatur.
Idcirco quia in brevi est casura, alia nobis est aedificanda. Redeamus
ergo ad nos, et discutiamus conscientiam nostram. Nam sicut corpus
nostrum tabernaculum dicitur, in quo militamus, sic conscientia nostra
domus vocatur, in qua post militiam requiescimus: et ille recte militat,
qui per militiam quam exercet in corpore, domum aedificat conscientiae.
Diligenter exerce agrum tuum, ait Sapiens, ut postea aedifices domum
tuam (Prov. XXIV, 27). Ager iste corpus nostrum est, cujus sensibus et
motibus sic recte utimur: animique imperio eos subjicientes in usum
virtutis inflectimus, dum corpus animo indesinenter, et animus Deo ex
toto subjicitur. His nimirum modis interior conscientia aedificatur:
quam utique bonam faciunt praeteritorum malorum condigna satisfactio, et
instantium malorum cauta providaque declinatio. Condigna satisfactio est
mala facta corrigere, et correcta non reiterare. Conscientia vero
perpetua est, quae nunquam finitur, sicut nec anima. Quae cum sit
immortalis, sicut non potest esse non anima, sic nunquam potest esse
sine conscientia. Conscientia namque est inseparabilis gloria, vel
confusio uniuscujusque pro qualitate depositi.
|
|
