|
42. Confessio tua, fili, ad lacrymas me commovit, tum propter me, tum
propter te. Propter me fleo, quoniam quaecumque de te dixisti, eadem
fere aut similia reperio in me; et multa ad memoriam revocasti, quorum
oblitus fueram. Propter te gaudeo, quoniam visitavit te Oriens ex alto.
Non enim longe es a regno Dei. Notitia namque peccati, initium est
salutis. Confido in Domino, quoniam quidquid minus est in te fervoris et
boni operis, humilitas supplebit purae confessionis. Quacumque namque
hora peccator conversus ingemuerit, salvus erit (Ezech. XVIII, 21, 27),
quoniam cor contritum et humiliatum Deus non despiciet (Psal. L, 19).
Tardius siquidem videtur Deo veniam peccatori dedisse, quam ille
accepisse. Sic enim festinat misericors Deus absolvere reum a tormento
conscientiae suae, quasi plus cruciet misericordem Deum compassio
miseri, quam ipsum miserum compassio sui. Qui enim vere poenitet et
veraciter dolet, absque dubio et absque mora indulgentiam accipiet. Et
quanto quis frequentius, quantoque vehementius de suo reatu interno
dolore afficitur, tanto certior, tantoque securior de indulgentiae venia
efficitur. Inde est quod animam poenitentiae lacrymis afflictam, tam
frequenter quam libenter consolatur Spiritus paracletus. Illam
frequenter visitat, illam libenter confortat, et ad veniae fiduciam
plene reformat, quam sua scelera flendo damnare, et damnando fiere
considerat. Incipit extunc quaedam familiaritas inter Deum et animam, eo
quod haec se sentiat ab illo saepius visitari, et ex ejus adventu non
tantum jam consolari, imo aliquoties quodam ineffabili gaudio repleri.
43. Sed ad haec quis indoneus? Profecto vere poenitens. Omnia etenim in
confessione lavantur: conscientia mundatur, amaritudo tollitur, peccatum
fugatur, tranquillitas redit, spes reviviscit, animus hilarescit. Post
baptismum nullum aliud nobis constitutum est remedium quam confessionis
refugium. Sit ergo devota cordis compunctio, vera oris confessio,
discreta carnis mortificatio, repentina vitiorum exstirpatio, laeta
bonorum operum exhibitio. Non erubescas Deo confiteri, cui non potes
abscondi. Ipse enim novit abscondita cordium, cui omnia nuda sunt et
aperta; ante cujus conspectum cuncta nostra peccata sunt scripta. Sed
quod ibi scribit transgressio, hic delet confessio. Non te igitur pudeat
dicere, quod non puduit facere. Quod si forte pudor est tibi, mihi soli
peccatori peccata tua exponere; quid facturus es in die judicii, ubi
omnibus exposita tua apparebit conscientia? Si cogereris coram
multitudine nudo corpore transire, non posses non erubescere: cur ergo
minus confunderis, quando immunda cogitatione in mente sordidaris? cur
minus erubescis pudenda cordis, quam pudenda carnis? cur magis vereris
vultus hominum, quam vultus angelorum? Talis confusio separat a Deo.
Omnis spes veniae et misericordiae est in confessione vera. Simulata
namque confessio non est confessio, sed duplex confusio. Excludit enim
miserationem Dei miseriae simulatio: nec dignatio locum habet, ubi
fuerit dignitatis praesumptio. Provocat vero compassionem humilis
miseriae confessio. Nulla est enim tam gravis culpa, quae non habeat
veniam per puram confessionem. Vitia igitur cordis tui et pravas
cogitationes illico manifesta. Peccatum enim proditum cito curatur:
crimen vero tacendo ampliatur. Vitium si patet, fit ex magno pusillum:
si latet, fit ex minimo magnum. Nam velox confessio velociter medicinam
facit. Melius est ut vites vitium, quam ut emendes: ne forte cum
incurreris, revocare non possis.
|
|
