|
54. Nullus homini tam improbus exactor est, quam venter, qui quotidiana
famis exactione te urget Cum caeteris vitiis, etsi interdum nascimur,
interdum tamen cum eis non morimur: sed cum isto nascimur, et cum isto
morimur. Multis creditoribus reliquit me obnoxium pater meus: sed ab
omnibus liberatus sum. Unus tamen superest a quo liberari non possum, id
est venter. Venter praecepta non audit: poscit, appellat. Non est tamen
modestus creditor: parvo dimittitur, si modo dederis ei quod debes, non
quod potes. Quosdam praesciens Deus peccare posse, in salutem flagellat
eos infirmitate corporis, ne poccent: ut eis utilius sit frangi
languoribus ad salutem, quam remanere incolumes ad damnationem. Est
perniciosa sanitas, quae ad inobedientiam ducit: est et salubris
infirmitas, quae per divinam correptionem mentem a duritia frangit et
humiliat.
55. Diabolus quando decipere quemquam tentat, prius naturam
uniuscujusque intendit: et inde se applicat unde aptum hominem ad
peccandum aspicit. Blandis et lenibus mentibus luxuriam, aut vanam
gloriam proponit: asperis vero mentibus iram, superbiam, vel
crudelitatem. Adversarius noster cum ab exteriori sensualitate se videt
exclusum, interiora collectis viribus aggreditur et ingreditur: sed
spiritualis homo qui omnia judicat, ejus astutias non ignorat. Reprimit
quod potest; quod non potest, tolerat: quia etsi latratum canis
sustinet, morsum non timet. Mordet, cum ad consensum pertrahit: latrat,
cum suggerit; et tunc non vulnerat, sed coronat; quoniam etsi
resistentem fatigat, non obligat nisi consentientem.
|
|
