|
56. Oratio est mentis devotio; id est conversio in Deum per pium et
humilem affectum. Humilem ex conscientia infirmitatis propriae: pium ex
consideratione divinae clementiae. Nullo alio modo Deus citius ad
misericordiam flectitur, quam si animus deprecantis ad eum toto
devotionis affectu convertatur. Nil ita Deum complectitur, quemadmodum
purus mentis affectus. Idcirco cum orare volueris, solus solitudinem
cordis tui ingredere: et collecto spiritu tuo, integra mente et vacua
curis, orationis domum intra: et stans coram Deo ante unum aliquod de
altaribus, orationis instantia coelos penetra: et praesentatus choris
coelestium, in ipsorum praesentia miserias et calamitates, quas pateris,
miserandus deplora. Prode tuam necessitatem, posce eorum pietatem, et
ego confido in eo qui dixit, Petite, et accipietis (Luc. XI, 9), quoniam
si perseveraveris pulsans, non exibis inde vacuus. Sic ora cum oraveris,
quasi sis assumptus et praesentatus ante faciem majestatis in excelso
throno: ubi millia millium ministrant ei, et decies centena millia
assistunt ei (Dan. VII, 10). Tunc veraciter oramus, quando aliunde non
cogitamus. Sine intermissione orare debemus (I Thess. V, 17). Nam sicut
nullum est momentum, quo homo non fruatur aut utatur Dei pietate et
misericordia: sic nullum debet esse momentum, quo eum praesentem non
habeat in memoria. Felix anima, quae omnes evagationes mentis in unum
studet colligere, et in illo verae felicitatis fonte desiderium figere.
Quando oramus, Spiritum sanctum ad nos vocamus. Oratio cordis est, non
labiorum. Neque enim verba deprecantis Deus intendit; sed orantis cor
aspicit. Vis virtutes tuas augere? Prodere noli. Quod manifestando potes
amittere, tacendo custodi. Quibusdam enim concessum est tantum bene
agere, et fructum boni operis non habere: quod ipsi sibi auferunt per
studium humanae jactantiae. Sicut glacies calore dissolvitur, ita virtus
ore laudantis.
57. Cum ad cor meum redire volo, desideriorum carnalium turbae,
tumultusque vitiorum, tentationibus suis cogitationem meam dissipant, et
intentionem cordis in oratione perturbant. Et dum converti ad Deum post
perpetrata vitia studeo, et contra haec eadem vitia, quae perpetravi,
illum exorare conor; occurrunt cordi phantasmata peccatorum quae feci,
et mentis meae aciem reverberant, confundunt animum, et deprecationis
meae vocem premunt. Ita mala quae feci, cogitationi meae suis imaginibus
impressa, in ipsa mea oratione me conturbant. Caeterum quanto graviore
tumultu cogitationum carnalium premor, tanto ardentius orationi
insistere debeo. Et quantum peccatorum meorum phantasmata in oratione
plerumque patior; tantum necesse est ut intentio cordis mei quo durius
repellitur, tanto valentius insistat orationi: quatenus cogitationis
illicitae tumultum superet, atque ad pias aures Domini nimietate suae
importunitatis tamdiu irrumpat, donec cogitationes malas manu sancti
desiderii ab oculis cordis abigat. Haec est vera tranquillitas, cum tota
mens in se ipsa colligitur, et in uno aeternitatis desiderio immobiliter
figitur. Debet proinde fluctuationem cordis restringere, et ad unius
veri gaudii desiderium, cogitationum et affectionum motus colligere.
|
|
