|
74. Digne pensare, et sufficienter aestimare non valeo, quae sit illa
tam multiplex cogitationum mearum volubilitas, et tam inquieta et
infatigabilis velocitas, quae per tam multa, tam varia, tam infinita
discurrere me facit. Nulla enim hora et nullo temporis momento quiescere
possum, sed per infinita spatia locorum, et volumina temporum mira
festinatione pertranseo. Undique patet mihi facilis transitus, agilis
discursus, de summis ad ima, et de imis ad summa; de primis ad
novissima, de novissimis ad prima. Digne explicare non possum, quod
alternationis modos momentaneis permutationibus induo, et quam
multiformiter me alternantium vicissitudinum motibus variare consuevi,
et quibus perturbationibus quotidie afficior. Modo me in fiduciam erigo,
modo in diffidentiam cado. Nunc per constantiam figor, nunc subitaneo
terrore concutior: modo me turbat ira, modo ingens furor exagitat. Nec
illud adeo mirum, quod variis qualitatibus diversisque perturbationibus
per singula momenta afficior; sed illud supra modum stupendum, quod sub
eodem pene momento saepe contrariis affectionibus tangor: nunc odio,
nunc amore ducor; modo gaudio, modo moerore detrahor. Quam saepe inter
mira gratulationis meae tripudia, superveniens subitoque emergens
tristitiae causa me vehementer concutit ac dejicit, et omnem illam
exsultantis animi mei solemnitatem subito in moerorem vertit! Saepe diu
multumque dilecta nimio postmodum odio prosequor, et vehementer
approbata atque desiderata subito detestor. Sed quis omnium mearum
affectionum qualitates enumeret? quis omnes variationis meae modos
explicare sufficiat? Pene quot sunt diversitates rerum tot sunt
varietates affectionum mearum.
|
|
