|
77. Scire vellem qualis ipse sum, sed vix de me ipso vera discernere
possum. Amor namque privatus, quem erga me ipsum habeo, aufert mihi
verum judicium de me ipso. Idcirco parum mihi credo de me ipso, utpote
homini mendaci, timens ne, si me ipsum judico, mentiatur iniquitas sibi
(Psal. XXVI, 12). Judicet ergo me ille, cui omnia nuda sunt et aperta:
quem fallere non possum, quia sapientia est; nec effugere, quia ubique
est; neque corrumpere, quia justitia est. Ille veniat ad me, cujus
deliciae sunt esse cum filiis hominum (Prov. VIII, 31): qui stat ad
ostium et pulsat, paratus introire, si ei aperuero (Apoc. III). Intret
ergo et sanctificet sibi sanctuarium, quoniam sanctus est, et domum ejus
decet sanctitudo. Exstirpet vitia, ordinet cogitationes, sanet
affectiones, mores componat. Nullus ei in aliquo resistat; ut sit in
pace locus ejus (Psal. LXXV, 3). Utinam nullus hominum esset mecum
exterius, ut familiarius loqui possem cum eo interius. Ipse enim et
secretum quaerit, et solitarium locum diligit. Fugiam ergo hominum
solatia et colloquia, ut in secreto cordis mei Deum habitatorem habere
possim. Valde tamen difficile est ab exterioribus ad interiora mentem
revocare, et ibi permanere. Nec minus difficile est de visibilibus ad
invisibilia penetrare, et in illis diutius consistere. Dura sunt haec,
et multum laboriosa, sed valde fructuosa. Assuescam igitur sola intima
cogitare, sola interiora diligere, et in illis permanere, ut possim
audire quid loquatur in me Dominus Deus meus. Ecce adsum, piissime
Domine: tecum sum, intus sum. Quamdiu in exterioribus occupatus fui,
vocem tuam intra me audire non potui. Nunc autem reversus ad me,
ingressus sum ad te, ut possim te audire, et tibi loqui. Loquere ergo,
misericordissime, quia audit servus tuus: loquere, quia paratus sum
obedire. Quidquid jusseris, pro posse meo libenter devotus implebo.
78. O anima mea, Rex Angelorum venit ad nos, et hospitatus est nobiscum.
Laetemur ergo de tanto hospite nostro corde perfecto. Demus ei gloriam
et honorem, quoniam dignatus est visitare servos suos. Epulemur et
jucundemur cum eo in laetitia et exsultatione. Delectemur in eo de eo,
et nullus sit ei in aliquo molestus, ne in ira recedat a nobis, et
inducat super nos maledictionem pro benedictione. Exhibeamus ei omne
servitium charitatis, rogantes et deprecantes ut nobiscum manere
dignetur. Si vero non possumus persolvere et totum quod debemus; saltem
nosmetipsos humiliter ei subdamus ad omnem voluntatem ejus. Sit haec
dies solemnis, in qua Salvatorem nostrum in hospitio nostro laeti
suscepimus. Nullum membrum, nullum officium ab hoc gaudio excludatur.
Conveniant ergo in unum omnes cogitationes et affectiones, diem festum
celebrantes in omni puritate et sanctitate. Nulla se aliena cogitatio
interserat, quae hujus solemnitatis gaudia perturbet. Oculi mei semper
ad Dominum, per quem sum, vivo et sapio; nec cessent lacrymis pedes ejus
rigare. Audiant et intelligant aures quid in nobis ei displiceat, vel
quid ei placeat; quid damnet, vel quid approbet. Delectetur odoratus
illo suavissimo odore dulcedinis ejus. Odor ejus odor vitae aeternae,
odor totius suavitatis et jucunditatis. Repleatur os meum laude, ut
cantem gloriam tuam, altissime Domine (Psal. LXX, 8). Sit meditatio
cordis mei in conspectu tuo semper (Psal. XVIII, 15), ut te possim
videre per fidem et contemplationem, donec merear videre facie ad
faciem. Clementissime Pater, nihil in nobis cesset a laude tua. Benedic,
anima mea, Domino; et omnia quae intra me sunt, nomini sancto ejus
(Psal. CII, 1). Benedic, et dic:
Gloria, laus et honor tibi sit, rex Christe redemptor.
|
|
