|
7. Recordemur ergo misericordiarum Dei, ut sic accendamur in ejus
amorem. Revocemus ad memoriam bona quae tribuit nobis; quomodo in
periculis saepe constitutos clementer nos eripuit; nec unquam peccatis
nostris, quominus misereretur, vinci potuit: oblitos sui de se admonuit;
aversos a se revocavit; venientes ad se benigne suscepit; poenitentibus
indulsit; perseverantes custodivit; stantes tenuit; lapsos erexit; malas
delectationes in amaritudinem convertit; et rursus salubriter amaricatis
consolationes suas tribuit. Postremo tribulatione purgatis, quietem et
pacem perfectam restituit: qui nec peccantibus unquam defuit, ut
corrigeret; nec justis, ut custodiret. Recogitemus quanta bona Deus
fecit nobis non rogantibus neque desiderantibus, imo recusantibus; et
quam multa peccata dimisit nobis, et a quantis periculis liberavit nos
liberator Deus: quam magna dignatio pietatis fuit, quod ingratos et in
multis contrarios, a tam multis peccatis custodivit nos Dei gratia, in
quae potuimus cadere, sicut in alia multa cecidimus. Idcirco sicut
nullum est momentum, in quo non utamur vel fruamur Dei pietate et
misericordia: sic nullum debet esse momentum, in quo eum praesentem non
habeamus in memoria.
|
|
