|
9. Animus vero sit liber a mundi sollicitudinibus, a carnis
voluptatibus, a pravis cogitationibus: ut possit, cum voluerit, aut sibi
intendere, aut utilitati fratrum ministrare, aut in contemplatione
coelestium requiescere. Sit firmus, ut nulla repentina perturbatione
concutiatur; non capiatur illecebris, non frangatur molestiis. Nulla
ira, nulla impatientia pacem quietemque animi turbare possit: quoniam
Christus pax est, et in pace requiescit pacis amator; et in perturbato
animo habitare non potest. Sit consummatus in Dei dilectione. Hoc enim
est diligere Deum, illi occupare animum, concipere fruendae visionis
ejus affectum, habere peccati odium, mundi contemptum: diligere
proximum, quem ipse censuit diligendum.
|
|
