|
10. Spiritus autem sit rectus, ab omnibus terrenis et praesentibus
prorsus aversus, et Deo inseparabiliter junctus et unitus. Pia devotione
ascendat, et visitet supernas sedes, et multas quae in domo Patris sunt
mansiones, humiliter se prosternens ante thronum Dei et Agni. Currat per
plateas supernae Sion: audiat illud melos Angelorum, et cum reverentia
supplicet cunctis ordinibus beatorum spirituum; singulis per se, et
simul omnibus se commendans. Tantam vero gratiam non meretur accipere
animus, qui in sui cognitione diu exercitatus et plene eruditus non est.
Frustra enim cordis oculum erigit ad videndum Deum, qui nondum idoneus
est ad videndum seipsum. Prius enim necesse est ut cognoscas invisibilia
spiritus tui, quam possis esse idoneus ad cognoscenda invisibilia Dei.
Et si non potes cognoscere te, non praesumas apprehendere ea quae sunt
supra te.
11. Praecipuum et principale speculum ad videndum Deum, est animus
rationalis inveniens seipsum. Si enim invisibilia Dei, per ea quae facta
sunt, intellecta conspiciuntur (Rom. I, 20), ubi, quaeso, quam in ejus
imagine cognitionis ejus vestigia expressius impressa reperiuntur?
Tergat ergo speculum suum, mundet spiritum suum, quisquis sitit videre
Deum suum. Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt (Matth. V, 8).
Hoc speculum verus poenitens non cessat quotidie inspicere, tergere,
tenere, et custodire. Inspicere, si aliquid in eo reperiat, quod Deo
displiceat. Tergere, non solum peccata actionum, verum etiam
cogitationum, ut nihil in eo remaneat quod Deum offendat. Tenere, ne
deorsum corruens, terrae per amorem inhaereat, et ne inanium
cogitationum pulvere sordescat. Custodire, ut ille cujus tabernaculum
est cum hominibus, cujus deliciae sunt esse cum filiis hominum, qui ad
ostium stat et pulsat, quacunque hora intrare voluerit, receptaculum
mundum inveniat. Deus enim qui munditiae amator est, cor pollutum
habitare non potest.
12. Exterso igitur speculo, et diu diligenter inspecto, incipit ei
quaedam divini luminis claritas interlucere, et immensus quidam
insolitae visionis radius oculis cordis apparere. Ex hujus luminis
visione animus inflammatus, incipit munda cordis acie superna et interna
conspicere, Deum diligere, Deo inhaerere; cuncta quae adsunt, tanquam
non sint considerat, cunctis suis affectionibus renuntiat, et totus soli
incumbit amori, sciens solum illum esse beatum, qui Deum amat. Porro ad
tantam gratiam nunquam pertingit mens per propriam industriam. Dei donum
est hoc, non hominis meritum. Sed absque dubio talem ac tantam gratiam
ille accipit, qui deserit curam saeculi, et agit curam sui: qui studet
se frequenter cogitare, et diligenter agnoscere, quid ipse est. Redi
ergo ad cor tuum, et diligenter discute teipsum. Considera unde venis;
quo tendis; quomodo vivis; quid agis; quid amittis; quantum quotidie
proficis; vel quantum deficis: quibus cogitationibus magis incursaris;
quibus affectionibus frequentius tangeris; vel quibus tentationum
maculis a maligno spiritu acrius impugnaris. Cum totum interioris
exteriorisque hominis statum et habitum, in quantum possibile est, plene
cognoveris, et non solum qualis sis, verum etiam qualis esse debueras;
de cognitione tui poteris sublevari ad contemplationem Dei. Quantum
namque quotidie in cognitione proficis, tantum al altiora semper tendis.
Sed jam fortassis ascendisti, jam ad cor tuum rediisti, et ibi stare
didicisti: nec hoc sufficiat tibi. Disce ibi habitare, et mansionem
facere: et qualicunque mentis vagatione inde abstractus fueris, illuc
semper redire festina. Absque dubio per multum usum quandoque tibi
vertetur in oblectamentum: in tantum ut absque ulla laboris difficultate
possis ibi assiduus esse; quinimo poena tibi potius sit, alibi, quam ibi
moram aliquam facere.
|
|
