|
Quoniam in medio laqueorum positi sumus, facile a coelesti desiderio
frigescimus. Quapropter assiduo indigemus monimento, ut expergefacti ad
Deum nostrum verum et summum bonum cum defluimus recurramus. Idcirco non
praesumptionis temeritate, sed magna Dei mei dilectione huic opusculo ad
laudem ejus operam dedi, ut ex elegantibus dictis sanctorum Patrum breve
et manuale verbum de Deo meo mecum semper haberem, ex cujus lectionis
igne quoties tepesco, in ejus accendar amorem.
Nunc adesto mihi, Deus meus, quem quaero, quem diligo, quem corde, et
ore, et qua valeo virtute laudo, atque adoro. Mens mea tibi devota, qui
amore succensa, tibi suspirans, tibi inhians, te solum videre
desiderans, nihil habens dulce, nisi de te loqui, de te audire, de te
scribere, de te conferre, tuam gloriam frequenter sub corde revolvere,
ut suavis tui memoria sit inter hos turbines aliqua repausatio mea. Te
ergo invoco, desiderantissime, ad te clamo clamore magno in toto corde
meo. Et cum te invoco utique in meipsum voco, quoniam omnino non essem
nisi esses in me, et nisi ego essem in te. In me es, quoniam in memoria
mea manes ex quo cognovi te, et in ea invenio te, cum reminiscor tui, et
delector in te, de te, ex quo omnia, per quem omnia, in quo omnia.
|
|
