|
Res vetus erat ut homo moreretur, res nova facta est ut Deus moreretur,
quatenus mortis suae novitate dissolveret mortis nostrae vetustatem, et
per crucis irrisionem carnis nostrae perimeret corruptionem. Contra
mortis nostrae vetustatem attulit vitae nostrae novitatem, contra vetus
peccatum attulit novum mandatum, scilicet charitatem.
Exstingue cupiditatem si vis amplecti charitatem. Sicut enim radix
omnium malorum est cupiditas (I Tim. VI), ita radix bonorum charitas.
Plenitudo legis charitas (Rom. XIII), finis praecepti est charitas (I
Tim. I). Totam magnitudinem divinorum eloquiorum secura possidet
charitas, qua Deum et proximum diligimus. In his duobus praeceptis tota
lex pendet et prophetae (Matth. XXII). Si non vacat omnes paginas
sanctas perscrutari, omnia involucra sermonum evolvere, omnia
Scripturarum secreta penetrare, tene charitatem, ubi pendent omnia. Ita
tenebis quod ibi didicisti, tenebis etiam quod nondum didicisti. Ille
namque tenet quod patet, et quod latet in divinis sermonibus qui
charitatem servat in moribus. Charitas non est si patiens et benigna non
est. Charitas non est si aemulatur, si agit perperam, si inflatur, si
quaerit quae sua sunt. Charitas non est si irritatur, si cogitat mala,
si gaudet super iniquitate, si non gaudet de veritate. Charitas omnia
tolerat, omnia credit, omnia sperat, omnia suffert. Charitas nunquam
excidit (I Cor. XIII). Sic probare potest si charitatem habes. Sine
charitate dives pauper est, et in ea pauper dives. Charitas in duris
passionibus est fortis, in bonis operibus hilaris, in tentationibus
tutissima, in hospitalitate latissima. Inter veros fratres laetissima,
inter falsos patientissima. Summa apostolicae doctrinae haec est, ut
nemini quidquam debeamus, nisi ut invicem diligamus (Rom. XIII).
Charitas sic complectatur omnes amicos, ut dilatetur usque ad inimicos.
Amicis se volentibus reddat, inimicis se nolentibus ingerat. Istos
teneat, illos acquirat. Illos oblectet ut ex amicis non efficiantur
inimici, illos invitet ut fiant ex inimicis amici. Dominus etiam usque
ad inimicos charitatem jubet extendi dicens: Diligite inimicos vestros,
benefacite iis qui oderunt vos, et orate pro persequentibus et
calumniantibus vos (Matth. V). Dic, Domine, quam mercedem dabis nobis si
diligamus inimicos nostros, ut sitis, inquit, filii Patris vestri, qui
in coelis est (ibid.). Si amarum videtur quod audienti jubetur, sit
dulce quod obedienti promittitur. Qui diligunt inimicos suos, et
benefaciunt eis qui se oderunt, filii Dei erunt. Si filii et haeredes,
haeredes quidem Dei, cohaeredes autem Christi (Rom. VIII). Audite
igitur, Christiani, audite, filii Dei et cohaeredes Christi, ut paternam
possideatis haereditatem non solum amicis, sed etiam inimicis impendite
charitatem. Nulli charitas negetur, quae ab omnibus bonis communiter
possidetur. Omnes eam simul habete, et ut eam magis habeatis, et bonis
eam et malis impendite. Charitas Dei Deus est, quoniam charitas Dei
diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum, qui datus est
nobis (Rom. V). Charitas quanto magis multiplicatur, tanto largius a Deo
erogatur. Dum redditur charitas, ditescit redditor charitatis. Charitas
inimicos vocat ad concordiam. Charitas delectatur illatam injuriam
condonare. Et quis potest charitatis praeconium congruis sermonibus
explicare? quae nec in coelis est sola, nec in terra remanet destituta.
In terra habet contubernium amicorum, in coelo consortium possidet
angelorum. Laborat in mundo, requiescit in Deo.
|
|
