|
Utinam remissa peccatorum mole me ultimum servorum Christi juberes
divina pietas, hanc carnis sarcinam deponere, ut in tuae civitatis
gaudia aeterna repausandus transirem, supernorum sanctissimis choris
interessem, cum beatissimis spiritibus gloriae Conditoris assisterem,
praesentem Dei vultum cernerem, nullo metu mortis tangerer, de perpetuae
immortalitatis incorruptione securus gauderem, et scienti omnia
conjunctus omnem ignorantiae caecitatem amitterem, terrena cuncta
parvipenderem, convallem istam lacrymarum intueri, vel reminisci
ulterius non dignarer. Ubi vita laboriosa, vita corruptibilis, vita omni
amaritudine plena, vita domina malorum, ancilla infernorum, quam humores
tumificant, dolores extenuant, ardores exsiccant, aer morbificat, escae
inflant, jejunia macerant, joci solvunt, tristitiae consumunt,
sollicitudo coarctat, securitas hebetat, divitiae jactant, paupertas
dejicit, juventus extollit, senectus incurvat, infirmitas frangit,
moeror deprimit, diabolus insidiatur, mundus adulatur, caro delectatur,
anima excaecatur, totus homo conturbatur, et his tantis malis mors
furibunda succedit, vanisque gaudiis ita finem imponit, ut cum esse
desierint, nec fuisse putentur. Sed quas laudes, quasve gratiarum
actiones tibi referre valeamus Deus noster, qui nos etiam inter has
tantas mortalitatis nostrae aerumnas non desinis consolari mira
visitatione gratiae tuae? Ecce me miserum multis moeroribus plenum, dum
vitae meae timeo, dum peccata mea considero, dum judicium tuum formido,
dum mortis horam cogito, dum supplicia tartari horreo, dum opera mea qua
districtione a te pensentur ignoro, dum quo fine illa clausurus sim
penitus nescio, dumque haec et alia multa mecum sub corde retracto,
consolaturus ades solita pietate, et inter has querelas, nimiosque
ploratus, ac profunda cordis suspiria assumis moestam et anxiam mentem,
super alta juga montium, ad areolas usque aromatum, et collocas me in
loco pascuae secus rivulos dulcium aquarum, ubi praeparas in conspectu
meo mensam multiplicis apparatus, quae fatigatum spiritum recreet, et
cor tristitia confectum laetificet. Quibus tandem refocillatus deliciis,
multarum miseriarum oblitus, multarum deliciarum affluentia super
altitudinem terrae in te vera pace quiesco.
|
|
