|
Amo te, Deus meus, amo, et magis magisque amare volo, da mihi, speciose
prae filiis hominum, ut desiderem te, ut amem te quantum volo, quantum
debeo. Immensus es, sine mensura debes amari, praesertim a nobis, quos
sic amasti, sic salvasti, pro quibus tanta et talia fecisti. Amor, qui
semper ardes, et nunquam exstingueris, dulcis Christe, bone Jesu,
charitas summa, Deus meus, accende me totum igne tuo, amore tui,
dilectione tui, desiderio tui, charitate tua, jucunditate et
exsultatione tua, pietate et suavitate tua, voluntate et concupiscentia
tua; quae sancta est et bona, quae casta est et munda, ut totus
dulcedine amoris tui plenus, totus flamma charitatis tuae vaporatus:
Diligam te Dominum meum dulcissimum et pulcherrimum ex toto corde me, et
ex tota anima mea, et ex totis viribus meis, et omni intentione mea
(Luc. X), cum multa cordis contritione, et lacrymarum fonte, cum multa
reverentia et tremore, habens te in corde, et in ore, et prae oculis
meis semper et ubique, ita ut nullus in me adulterinis amoribus pateat
locus. Pulcherrime animae meae sponse, rogo per illam sacratissimam
effusionem pretiosi sanguinis tui, quo sumus redempti, da mihi cordis
contritionem, et lacrymarum fontem, praecipue dum preces et orationes
tibi offero, dum tuae laudis psalmodiam decanto, dum mysterium nostrae
redemptionis manifestum misericordiae tuae indicium recolo vel profero,
dum sacris altaribus, licet indignus, assisto cupiens offerre illud
mirabile et coeleste sacrificium omni reverentia, et devotione dignum,
quod tu, Domine meus, sacerdos immaculate, instituisti, et offerre
praecepisti in commemorationem tuae charitatis, mortis scilicet et
passionis pro salute nostra, pro quotidiana nostrae fragilitatis
reparatione. Confirmetur mens mea inter tanta mysteria dulcedine
praesentiae tuae. Sentiat te sibi adesse, et laetetur coram te, ignis
qui semper luces, amor qui semper ardes, dulcis Christe, Jesu bone,
lumen aeternum et indeficiens. Panis vitae, qui nos reficis, et in te
non deficis, quotidie comederis, et semper integer manes. Resplende
mihi, accende me, illumina et sanctifica me, vas tuum de malitia evacua,
imple de gratia, et plenum conserva, ut ad salutem animae meae manducem
cibum carnis tuae, quatenus manducando te vivam de te, vadam per te,
perveniam ad te, repausem in te. O dulcedo amoris, et amor dulcedinis,
comedat te venter meus, et nectare tui amoris repleantur viscera mea, ut
eructet mens mea verbum bonum. Charitas viva, Deus meus, mel dulce, lac
niveum, cibus es grandium. Fac me crescere in te, ut sano palato possis
manducari a me. Tu es vita mea qua vivo, spes cui inhaereo, gloria quam
adipisci desidero. Tu mihi cor tene, mentem rege, intellectum dirige,
amorem erige, animum suspende, et in superna fluenta, os sitientis te
spiritus trahe. Taceat, quaeso, tumultus carnis, conticescant phantasiae
terrarum et aquarum, aeris et poli. Taceant somnia et imaginariae
revelationes, omnis lingua, omne signum, et quidquid transeundo fit.
Sileat sibi et ipsa anima, et transeat se non cogitando, sed te, Deus
meus, quoniam tu es revera tota spes et fiducia mea. Est enim in te Deo,
et Domino nostro Jesu Christo dulcissimo, et benignissimo, atque
clementissimo uniuscujusque nostrum et portio, et sanguis, et caro.
|
|
