|
Quae tunc erit uniuscujusque nostrum gloria, quam grandis sanctorum
laetitia, cum unaquaeque facies fulgebit ut sol, cum ordinibus
distinctis populum suum Dominus in regno Patris sui coeperit recensere,
et meritis atque operibus singulorum praemia promissa restituet, pro
terrenis coelestia, pro temporalibus sempiterna, pro modicis magna?
Revera cumulus felicitatis erit, cum Dominus adducet sanctos in visionem
paternae gloriae, et faciet in coelestibus considere, ut sit Deus omnia
in omnibus. O felix jucunditas, et jucunda felicitas, sanctos videre,
cum sanctis esse, et esse sanctum. Deum videre, et Deum habere in
aeternum et ultra. Hoc sedula mente cogitemus. Hoc desiderio toto
desideremus, cito ut ad eos pervenire valeamus. Si quaeras quomodo istud
potest fieri, vel quibus meritis, quibusve auxiliis, audi. Res ista
posita est in potestate facientis, quoniam regnum coelorum vim patitur
(Matth. XI). Regnum coelorum, o homo, aliud non quaerit pretium nisi
teipsum. Tanti valet, quantum es. Te da, et habebis illud. Quid turbaris
de pretio? Christus semetipsum tradidit, ut acquireret teregnum Deo
Patri. Ita tu temetipsum da, ut sis regnum ejus, ac non regnet peccatum
in tuo mortali corpore, sed spiritus in acquisitionem vitae (Rom. VI). O
anima mea revertamur ad civitatem coelestem, in qua scripti sumus et
cives decreti. Sicut ergo cives sanctorum, et domestici Dei, et sicut
haeredes Dei, cohaeredes autem Christi (Rom. VIII), consideremus
inclytam nostrae urbis felicitatem, inquantum considerare possibile est.
Dicamus ergo cum Propheta: O quam gloriosa dicta sunt de te, civitas
Dei! Sicut laetantium omnium habitatio est in te. Fundaris enim
exsultatione universae terrae (Psal. LXXXVI). Non est in te senectus,
nec senectutis miseria. Non est nanus, nec claudus, nec gibbosus, neque
deformis, dum omnes occurrunt in virum perfectum, in mensuram aetatis
plenitudinis Christi (Ephes. IV). Quid hac vita beatius, ubi non est
paupertatis metus, non aegritudinis imbecillitas? Nemo laeditur,
irascitur nemo, nemo invidet, cupiditas nulla exardescit, nullum cibi
desiderium, nulla honoris pulsat aut potestatis ambitio, nullus ibi
diaboli metus, insidiae daemonum nullae, terror gehennae procul, mors
nulla neque corporis, neque animae, sed immortalitatis munere jucunda
vita. Nulla erit tunc usquam discordia, sed cuncta consona, cuncta
convenientia quia omnium sanctorum erit una concordia. Pax cuncta et
laetitia continet, tranquilla sunt omnia et quieta. Jugis splendor, non
iste qui nunc est, sed tanto clarior quanto felicior. Quia civitas, ut
legitur, illa non egebit lumine solis, sed Dominus omnipotens
illuminabit eam, et lucerna ejus est Agnus (Apoc. XXI). Ubi sancti
fulgebunt ut stellae in perpetuas aeternitates, et sicut splendor
firmamenti qui erudiunt multos (Dan. XII). Quapropter nox ibi nulla,
nullae tenebrae, concursus nubium nullus, nec frigoris ardorisve
asperitas ulla, sed talis erit rerum temperies, quam nec oculus vidit,
nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit (I Cor. II), nisi illorum
qui ea perfrui digni inveniuntur, quorum nomina scripta sunt in libro
vitae. Verum super haec omnia consociari choris angelorum et
archangelorum, atque omnium coelestium virtutum, intueri patriarchas et
prophetas, videre apostolos atque omnes sanctos, videre etiam parentes
nostros; gloriosa sunt haec, sed multo gloriosius est praesentem Dei
vultum cernere, incircumscriptum lumen videre. Superexcellens gloria
erit cum Deum videbimus in seipso, videbimus et habebimus in nobis, quem
cernere finis est sine fine.
|
|
