|
Ibo, inquit, mihi ad montem Myrrhae, etc. Myrrha, quae amara est ad
gustandum, et corpora mortuorum a putredine servat, significat
mortificationem carnis. Libanus, quod nomen interpretatur decandidatio,
significat munditiam carnis. Haec ergo est via, per quam Sponsus ad
sponsam venit, mons Myrrhae, et colles Libani, quia primum per
abstinentiam concupiscentiam carnis occidit, deinde per munditiam cordis
ignorantiam mentis abstergit. Postremo quasi tertio die ad colloquium
sponsus veniens desiderio sui animam accendit, ideo convenienter dixit
montem Myrrhae, non collis Myrrhae, et colles non montem Libani, quia in
afflictione debemus esse constantes, et in successu virtutum humiles.
Altitudo enim montis eminentiam significat magnanimitatis, et
mediocritas collis temperantiam humilitatis. Item quod montem singulari
numero posuit, et colles plurali, significat quod in mortificatione
exterioris delectationis parum est quod perdimus; et in illuminatione
mentis intrinsecus multiplex est bonum, quod invenimus. In monte Myrrhae
accipimus fortitudinem contra carnis concupiscentiam. In collibus Libani
accipimus illuminationem mentis contra ignorantiam. In colloquio Sponsi
accipimus charitatem contra malevolentiam et cordis obdurationem.
Potentia ad Patrem, sapientia ad Filium, charitas appropriatur ad
Spiritum sanctum. Quando enim ex fragilitate peccamus, peccamus in
Patrem, quasi contra potentiam. Quando ex ignorantia peccamus, peccamus
in Filium, quasi contra sapientiam. Quando vero ex malevolentia
peccamus, peccamus in Spiritum sanctum, quasi contra dilectionem. Ideo
peccare in Patrem et Filium hic, sive in futuro remittitur, quia qui ex
fragilitate vel ex ignorantia peccat, sicut aliquam excusationem habet
in culpa, ita etiam aliquam remissionem habere debet in poena, sive in
hoc saeculo si poenituerit, ut facilius consequatur indulgentiam, sive
in futuro saeculo, si in malo perseveraverit, ut tolerabiliorem sentiat
poenam. Qui vero ex malitia peccant, eorum peccatum nullam habet
excusationem, et ideo poena eorum remissionem habere non debet, quia,
sive poenituerint in hoc saeculo, plena satisfactione mulctandi sunt,
sive non poenituerint plena damnatione in futuro saeculo puniendi, et
ideo hi tales nec hic, nec in futuro saeculo remissionem accipiunt, non
quia poenitentibus venia denegetur, sed quia pleno peccato plena
retributio debeatur.
|
|
