|
Quoniam de quibusdam praemissis jam diximus, restat ut de pavone, de quo
agere intendimus, aliquid dicamus.
|
“Pavo, sicut dicit Isidorus, a sono vocis nomen accepit.”
|
|
Cum enim ex improviso clamare coeperit, pavorem subitum audientibus
incutit. Pavo igitur a pavore dicitur, cum per vocem ejus pavor
audientibus inferatur. Pavo dum in Tharsis habitat, delicatos designat.
Cum vero per classem in Jerusalem delatus fuerit, doctorum praedicantium
figuram gerit. Duras habet carnes, et putredini resistentes, quae vix a
coquo coquuntur igni, vel a calore hepatis coqui possunt in stomacho.
Tales sunt fortium doctorum mentes, quas nec flamma cupiditatis exurit,
nec calor libidinis accendit. Habet pavo vocem terribilem, incessum
simplicem, caput serpentinum, pectus sapphirinum, habet etiam in alis
plumas aliquantulum ruffas, habet caudam longam, et ut, ita dicam, quasi
oculis plenam. Habet, inquam, pavo vocem terribilem, quando praedicator
peccatoribus comminatur inexstinguibilem gehennae ignem. Simpliciter
incedit, quoties in operibus suis humilitatem non excedit. Habet caput
serpentinum, dum caput mentis tenetur sub custodia callidae
circumspectionis. Color vero sapphirinus in pectore, coeleste desiderium
designat in humana mente. Color ruffus subrubens in pennis amorem
significat contemplationis. Longitudo caudae longitudinem innuit futurae
vitae. Quod autem quasi oculos in cauda habet, ad hoc pertinet quod
unusquisque doctor praevidet, quod periculum in fine singulis imminet.
Est in cauda color viridis, ut initio conveniat finis. Varietas igitur
colorum designat diversitatem virtutum. Nota etiam quod pavo, dum
laudatur, caudam erigit, quando praelatus quilibet adulantium laudibus
per vanam gloriam mentem levat. Pennas in ordine ponit, quia quidquid
doctor agit, se ordinate fecisse credit. Cum autem cauda erigitur,
posteriora nudantur, et sic quod laudatur in opere, deridetur in
elatione. Oportet igitur ut pavo caudam submissam gerat, ut id
laudabile, quod doctor agit, cum humilitate fiat.
|
|
