|
Lupus Graece [l][uac][k][o][sf] lycos dicitur, et [l][uac][k][ee] lux
matutina, quae est apta rapacibus, et sic a rapacitate dicitur. Unde et
meretrices lupas vocitamus, quia amatorum bona devastant. Alii autem
lupos vocatos aiunt quasi sint leopedes, quod ut leoni ita sit illis
virtus in pedibus. Unde et quidquid pede presserint non vivit. Rapax est
bestia, et cruoris appetens. De quo rustici aiunt vocem hominem perdere,
si eum lupus prior viderit. Unde et subito tacenti dicitur: Lupus est in
fabula. Certe si se praevisum senserit, deponit ferocitatis audaciam.
Lupi toto anno non amplius quam duodecim dies coeunt. Lupus in armis seu
humeris vires habet, vel in ore, in renibus autem minime. Physiologus
haec animalia mortifera describit. Collum nunquam valet retro
inflectere. Aliquando praeda fertur vivere, aliquando terra, nonnunquam
vento. Lupa denique in nullo mense nisi in Maio quando fit tonitru,
catulos suos gignit, cujus astutia tanta est, ut in vicino loco suis
catulis praedam non rapiat, sed in longinquo. Quod si opus fuerit ut
noctu praedam quaerat, tanquam canis mansuetus passim ad ovile ovium
pergit, et ne fetorem sui flatus fortuitu canes sentiant, et excitent
pastores, contra ventum pergit, et si aliquando ramus vel tale aliquid
sub ejus pede frangendo sonuerit, ipsum pedem morsu aspero castigat.
Oculi ejus in nocte lucent velut lucernae. Cujus natura talis est, ut
perdat homo vires clamandi, si prius hominem viderit, quam videatur ab
eo; ut autem Julius Solinus refert, qui plura de naturis bestiarum
dicit, amatorium villum ac pilum in caudae summitate portat, quem ipse
dentibus evellit, si forte capi timuerit. Ejus figuram diabolus portat,
qui semper humano generi jugiter invidet, ac circuit Ecclesias fidelium
ut mactet et perdat animas eorum. Quod vero generatur tonitruo primo
mensis Maii, significat diabolum in primo superbiae motu ruisse de
coelo. Quod autem in anterioribus membris vires habet, et non in
posterioribus, eumdem diabolum significat prius in coelo angelum lucis
fuisse, nunc vero deorsum apostatam factum esse, et primo ingressu
potentem, sed, si restiteris a te fugiturum. Oculi ejus nocte lucent,
quia quaedam diaboli opera caecis, et fatuis viris videntur esse pulchra
atque salubria. Cum catulos nutrit, non nisi in longinquo praedam capit,
quia eos diabolus bonis temporalibus fovet, de quibus certus est quod in
gehennalibus claustris poenas sint perpessuri aeternas. Illos autem
omnino insequitur, qui bonis operibus ab eo elongantur, sicut de bono
Job legitur, cui omnem substantiam ejus abstulit, nec non filios et
filias percussit, ut a Domino recederet cor ejus (Job. I). Quod nunquam
capite retrorsum sine toto corpore vertitur, diabolum demonstrat ad
poenitudinis correctionem nunquam flecti. Quid vero agendum est homini,
cui lupus vires abstulit clamandi? Qui enim non habet potestatem
vociferationis, perdit auxilium longe stantis. Sed quid agendum? Deponat
homo vestimentum suum, pedibus suis terram conculcando, sumens manibus
duos lapillos, eosque concutiat. Quid postea? Lupus audaciam suae
virtutis perdens fugiet; homo vero tutus suo ingenio liber erit, sicut
in principio. Spiritualiter autem hoc intelligendum est, atque ad
superiorem sensum allegorice est ducendum. Quid enim per lupum nisi
diabolum, quid per hominem nisi genus humanum, quid per vestimentum nisi
peccatum, quid per lapides nisi apostolos seu caeteros sanctos vel ipsum
Dominum nostrum Jesum Christum significare poterimus? Omnes enim sancti
alii a prophetis adamantini et vivi lapides dicti sunt. Ipse etiam
Dominus noster in lege vocatur offensionis lapis et petra scandali (I
Petr. II), de quo dicit propheta: Virum vidi stantem supra montem
adamantinum. Antequam denique redempti essemus, sub potestate inimici
eramus, vocem quoque clamandi perdideramus, quoniam peccatis nostris
exigentibus, a Deo non audiebamur, neque aliquem sanctorum in auxilium
nobis interpellabamus. Postquam vero clemens Deus gratificavit nos in
Filio suo, deposuimus in baptismo veterem hominem cum actibus suis, ac
induimus novum, qui, juxta Apostolum, secundum Deum creatus est in
justitia (Ephes. IV). Deinde sumpsimus lapides alterutrum ferientes,
quia sanctos Dei, qui jam in coelis regnant, ipso nostri oris ferimus
alloquio, ut et ipsi aures pulsent judicis, ac veniam criminum impetrent
nobis, ne nos quem nescimus absorbeat cerberus, gaudens nostro interitu.
|
|
