|
Cornix annosa avis apud Latinos Graeco nomine [k][o][r][ohac][n][ee]
corone appellatur, quam aiunt augures hominum curas significationibus
agere insidias viarum monstrare, futura praedicere. Magnum nefas hoc
credere est quod Deus cornicibus sua mandet consilia. His inter multa
auspicia tribuunt, et pluvias portendere vocibus, unde est illud:
Tunc cornix pluviam vocat improba voce.
(VIRGIL. Georg. lib. I, vers. 388.)
Discant homines amare filios suos ex usu et pietate corvorum, qui etiam
volantes filios comitatu sedulo prosequuntur, ac sollicite timentes, ne
forte deficiant, cibum suggerunt, ac plurimo temporis spatio nutriendi
officia non relinquunt. At vero feminae nostri temporis cito ablactant
etiam illos quos diligunt, et si ditiores sunt lactare fastidiunt,
pauperiores si fuerint, parvulos abjiciunt, et exponunt, et deprehensos
abnegant. Ipsae quoque divites matres, ne per plures patrimonium
dividatur, proprios necant in utero fetus, et parricidalibus succis in
ipso genitali alvo pignora sui ventris exstinguunt. Prius enim aufertur
vita quam tradatur. Quis docuit nisi homo filios abdicare? Quis inter
naturae fraterna consortia fratres impares fecit? Unius divitis filii
diversae sorti cedunt. Alius totius paternae sortis asscriptionibus
jucundatur, alius opulentae haereditatis paternae deplorat augustam
atque inopem portionem. Nunquid natura dividit merita filiorum? ex pari
tribuit omnibus unde et nascendi et vivendi possint habere substantiam.
Ipsa vos, o parentes, docet non discernere patrimonio, quos titulo
germanitatis aequavit. Etenim quibus dedistis communiter esse quod nati
sunt, eis non debetis invidere, quin communiter sortem eamdem inter se
sortiantur, et habeant.
De columba vide lib. I, cap. 1, 2, 3.
De turture, lib. I, cap. 20, 23, 24 et 25.
De hirundine, lib. II, cap. 41.
De coturnice seu qualea, lib. I, cap. 51.
De pavone, lib. I, cap. 55.
De upupa, lib. I, cap. 52.
De gallo, lib. I, cap. 36.
|
|
