|
Denique diligenter attendendum est et vigilanti inquisitione
perquirendum quare in Canone tres ponantur ordines sanctorum. Tres
videlicet sancti de omnibus Patribus, qui fuerunt ante legem: Abel,
Abraham et Melchisedech; Novi vero Testamenti plures, id est viginti
quinque et majoris auctoritatis ante consecrationem; pauciores vero, id
est quindecim et minoris autoritatis post consecrationem. Tres praedicti
tantum de omnibus Patribus qui fuerunt ante legem, idcirco praecipue
ponuntur in Canone, quia in istorum personis et sacrificiis, persona et
sacrificium Christi maxime praefigurabatur. Abel enim agnum de grege
obtulit et per invidiam a fratre occisus fuit. Abraham per obedientiam
de terra et cognatione sua exiit et unicum filium obtulit. Melchisedech
qui rex pacificus et justitiae dicitur, sine patre, sine matre,
assimulatus Filio Dei, manet sacerdos in perpetuum, et in figura Christi
obtulit Abrahae panem et vinum. Novi Testamenti plures, id est quinquies
quinque et majoris auctoritatis ideo ponuntur sancti ante
consecrationem, quia ut digne officio et ministerio nostro res
mirabiliter fiat, id est substantia panis et vini in verum corpus
Christi et sanguinem transeat, pluribus et majoribus auxiliis indigemus,
et quinquies sensuum perfectione multiplicandi et consummandi sumus.
Post consecrationem pauciores, id est quindecim et minoris auctoritatis
ideo ordinantur sancti, ut eorum meritis et precibus quindecim gradibus
charitatis ascendamus, et uniti in sanctorum consortium transeamus.
Multo quidem mirabilius et majus est substantiam panis et vini verum
corpus et sanguinem Christi fieri, quam nos in sanctorum consortium
admitti. Idcirco per Abel vera innocentia, per Abraham vera et perfecta
obedientia, per Melchisedech fides designatur devota et integra. Istae
tres virtutes veraciter in illis redolent qui omnipotenti Deo corporis
et sanguinis Christi sacrificium fideliter immolant. Sancti patres magna
subtilique consideratione instituerunt, ut in canone missae nullus
confessorum vel virginum, nisi qui martyrio sanguinis purgatus est,
nominetur, quoniam de martyribus nulla dubietas est quin statim de
corporibus egredientes eorum animae regnum coelorum conscenderint. De
caeteris autem qui in pace Ecclesiae transierunt, incertum est utrum
adhuc in alia vita aliquid expiandum habeant. Sicut de Paschasio diacono
refert beatus Gregorius, quod et post mortem miracula fecerit, et tamen
a sancto Germano poenitentiam agens repertus sit pro levissima culpa,
quam nec culpam esse credidit, et ideo fletibus non exstinxit. Salutari
hostia post mortem liberari merebimur, si ante mortem Deo ipsi hostia
fuerimus.
|
|
