|
Contingere quandoque solet, ut monachi, qui curias frequentant, causas
audiant, judicia perquirant, et si aliquando propriae causae
necessitates occurrant, ad curiam securiores recurrant. Nec tantum suas,
sed etiam alienas defendunt causas, hoc amant, hoc frequentant. Amant
decreta conciliorum, non secreta mysteriorum. Decreta, non psalmos
ruminant, fiunt oratores in causis, rhetoricis utuntur coloribus;
laudari appetunt, quia pro multis loquuntur. Sed monachus multum
loquens, multis displicet. Conjugia copulant illicita, licita quandoque
dissolvunt, quorum non noverunt patres, atavos nominant,
consanguinitatis ordinem narrant, hunc ex illo descendisse confirmant,
de incertis judicant, testantur saepissime quod ignorant. Si vero
aliquotres illicita connubia conjungunt, communem utilitatem
praetendunt, Ecclesiarum quietem promittunt, pacem populi, patriae
salutem. Si vero res sic ad effectum pervenire non valeat, monachus
causidicus tunc parat, ut quod alibi fieri non potuit, Romae fiat. Pro
principe igitur saeculari Alpium frigus, Italiae calorem libenter
patitur, qui pro magistro spirituali multo leviora forsitan invitus
pateretur. Oneratur chartulis, auctoribus fultus revertitur, ponit diem
causae, personas inducit, quae si velis, paratae sunt jurare quod est,
et si velis, iterum jurare quod non est. Haec sunt principum negotia.
Audi judicium Joannis Baptistae in consimili causa: Non licet tibi
habere uxorem fratris tui (Marc. VI). Quid igitur dicam? Nonne magis
amat monachus esse causidicus, de simul discumbentibus cum Herode, quam
in vinculis, et carcere teneri cum Joanne? In quo convivio licet non
videat caput Joannis in diseo, tamen videt quae effuso sanguine
acquiruntur, vaccam viduae, et porcum pauperis. In carcere principis
pauper moritur, et tamen de substantia pauperis comedens monachus
principi blanditur. Sed et ego ipse, charissime, quandoque cum Herode in
convivio moraliter discumbo, saltantem puellam considero, caput Joannis
truncatum in disco conspicio. Herodes siquidem pellis gloria
interpretatur. Omnis enim gloria filiarum Sion ab intus (Psal. XLIV);
gloria vero filiarum saeculi deforis est. In convivio igitur cum Herode
sedeo, cum in delectatione vitiorum, vanae gloriae favorem quaero,
saltantem conspicio filiam Herodis, dum mihi placet vanitas
curiositatis. Haec sunt illa duo, quae auferunt caput Joannis, vanitas
scilicet et curiositas. Joannes gratia Dei interpretatur. Hujus gratiae
Deus caput est. Caput igitur a corpore separatur, quando aliquis non
Deo, sed sibi ascribit bonum quod operatur. Tales apud Deum gratiam non
inveniunt, quia nec quaerunt. Superbi enim apud homines, apud Deum
humiles gratiam quaerunt. Unde et Paulus: Gratia Dei sum id quod sum, et
gratia Dei in me vacua non fuit (I Cor. XV). Audit monachus causidicus
Apostolum dicentem: Ne repetas (Luc. VI). Audit, et determinat: Ne
repetas, inquit, cum litigio, non cum molestia prosequaris, et tamen si
quid ei auferatur, subire judicium non recusat; periculum perjurii, cum
vel aliquis pro seipso vel pro alio juret, non evitat. Inde conqueritur
Apostolus, quod fraudem pati nolumus, quod judiciis contendamus, quod
ira succensi nosmetipsos vindicamus, dicens: Non nosmetipsos
defendentes, charissimi, sed date locum irae! (Rom. XII.) Proh dolor!
Ubi vera religio? ubi perfectionis integritas? ubi charitatis invenitur
fundamentum? Forsitan in claustralibus, qui seipsos judicantes quotidie
accusant, summi judicis sententiam formidant dicentes: Non intres in
judicium cum servo tuo, quia non justificabitur in conspectu tuo omnis
vivens (Psal. CXLII). Scrutantur enim claustrales judicia Domini vera,
non saecularia, legem Domini custodiunt vivendo, meditando, amando.
Vivendo puritas conscientiae, amando charitatis perfectio solet
adipisci. Habet enim lex claustralium, judices et testes, atque
consiliarios suos. In lege etenim Domini duo testes sunt, vita et
conscientia; duo judices, meditatio et scientia; duo consiliarii, amor
proximi et amor Dei. Bonus testis bona vita. Coram Deo testis est
conscientia, coram hominibus vita. Concordant autem in judicio scientia
et meditatio, dum quod fit aut quod dicitur diligenti consideratione
providetur. Tota vero justitia praedictae legis pendet ex duobus
praecedentibus consiliariis. Ex his duobus mandatis tota lex pendet et
prophetae (Matth. XXII). Si quid igitur in hoc saeculo perfectionis est,
in claustralibus reperiri potest. Nec tamen servari potest integritas,
nisi diligatur paupertas. Qui enim divitiis abundant, si cor apponant,
gravantur curis, implicantur negotiis.
|
|
