|
Notandum est igitur a quo, quibus auxiliis, ubi, et quando, quantum, et
quale factum fuerit hoc templum, ut breviter edisseramus. Fundatum est
enim a Salomone, Hiram rege Tyri auxiliante, in monte Moria, in area
Ornam Jebusaei, 480 anno egressionis filiorum Israel de terra Aegypti,
speciosum valde, marmoreum, cedrinis tabulis, et auro purissimo
decoratum (III Reg. VI). Potest itaque hoc templum referri ad ipsum
Christum mediatorem Dei et hominum, qui ait: Solvite templum hoc, et in
tribus diebus excitabo illud, dicebat enim de templo corporis sui (Joan.
II). Pertinet etiam ad ipsam Ecclesiam, vel moraliter ad quamlibet
fidelem animam. Unde dicit apostolus: Nescitis quia templum Dei estis,
et Spiritus sanctus habitat in vobis (II. Cor. VIII). Ecce quomodo per
assumptam carnem factus est nobis templum, ecce quomodo nos illi per
inhabitantem Spiritum. Est ergo unusquisque nostrum spirituale templum.
Hoc autem templum Salomon aedificavit, qui interpretatur pacificus,
animus videlicet vacans sibi, liber a forensi cura, seipsum possidens,
tranquillus et quietus. Refert historia quod Salomon aedificaturus
templum Domino quaesierit auxilium ab Hiram rege Tyri, qui erat amicus
David omni tempore, miseritque Hiram ipsi artifices, ligna et aurum (III
Reg. V). Hiram interpretatur excelse vivens: excelse vivunt, qui remoti
a plano voluptatum, per arctam et arduam viam, quae ducit ad vitam, ad
eminentiam virtutum conscendunt. Hi sunt, qui habitant in montibus
Israel, unde veniet auxilium nobis (Psal. CXX). Qui igitur sic vivunt,
ligna de Libano cedrina verbo praedicationis succisa transmittunt. Ligna
de Libano sunt hi qui sublimes et gloriosi fuerunt in mundo. Cum enim
videmus eos, qui fuerant in saeculo divites, in monasterio fieri
pauperes, nobiles servire, et esse humiles, potentes subditos, sapientes
vultu et habitu despectos, nonne isti per exemplum bonae operationis
ponuntur in aedificio templi spiritualis? Transferuntur itaque de monte
superbiae ad montem justitiae, de silva tortuosae saecularitatis ad
rectitudinem vitae, et ad habitaculum sanctitatis.
|
|
