|
Nota quoque, ut legimus, quod sol aequinoctialis directis radiorum
suorum lineis per illa tria ostia videlicet porticus, templi et oraculi,
arcam testamenti illuminare solebat. A sole enim intelligentiae directus
radius considerationis, nubes cogitationum penetrans, quae discurrunt
per aerem meditationis, per supradicta tria ostia illuminat arcam, id
est, conscientiam. Hoc autem fit quoties aequinoctium, evenire
contingit. Fit autem aequinoctium, cum dies noctibus et noctes diebus
aequales fiunt. Habet animus noctes et dies morales, prospera scilicet
et adversa, damna et lucra, tristia et laeta, mentis puritatem et
perturbationem, lucem contemplationis et caliginem tentationis. Dum haec
animus deliberat, quasi sub aequali mensura dies et noctes librat. Duo
sunt autem aequinoctia, vernale scilicet et autumnale. Sunt etiam anni
quatuor tempora, ver, aestas, autumnus et hiems. In vere intelligitur
temperantia mentis; in aestate fervor charitatis; in autumno tepor; in
hieme torpor: tepor in mente, torpor in opere. Ab autumnali aequinoctio,
incipiunt crescere noctes, a vernali dies. In hieme enim torporis
crescunt caligines tentationis; in aestate vero fervoris multiplicantur
illuminationes contemplationis. In quorumdam autem mente fit
aequinoctium autumnale. Sunt namque multi quamvis tepidi, qui attendunt
miseriam mundi, defectum carnis, beatitudinem aeternitatis, et sic sol
justitiae et intelligentiae, directis per supradicta ostia radiis
considerationis, illuminat arcam conscientiae. Ab hoc aequinoctio
minuuntur dies, et noctes crescunt; quia, tepidi licet haec omnia
considerent, tamen tempore tentationis recedunt. Comitatur etiam longas
noctes frigus hiemis, id est, desidia mentis et corporis. Crescunt
noctes, dum multiplicantur tentationes. Has noctes percurrit luna
negligentiae, cooperta oblivionis nube, obtenebrata nubilo ignorantiae.
Sunt autem alii frigore hiemis egressi quasi in aequinoctio vernali
constituti, in quibus ver oritur, in quibus aestas sequitur, de quibus
etiam dicitur: Aestatem et ver tu plasmati ea (Psal. LXXIII.). In vere
enim omnia renovantur, in aestate vero maturantur. In vere ornatur terra
floribus, et in noviter converso vita moribus. Ab aequinoctio itaque
vernali crescunt dies usque ad perfectum diem aeternae beatitudinis; ab
autumnali vero crescunt noctes usque ad continuam noctem aeternae
damnationis. Hunc diem nulla nox interpellat, illam noctem nullius lucis
splendor illuminat.
|
|
