|
Aedificavit Salomon parietes templi intrinsecus tabulatis cedrinis, a
pavimento domus usque ad summitatem parietum, et super tabulas cedrinas
induxit aurum (III Reg. VI). Mystici templi parietes sunt populi
fideles, qui ad similitudinem parietum per successionem temporis sese
invicem subsequentes, quasi ordines lapidum diriguntur in altum. Fiunt
autem ex marmore, decorantur tabulis cedrinis, auro supervestiuntur. In
fortitudine siquidem marmoris, fides; in altitudine cedri, spes; in
pretiositate auri, quae virtutes supereminet caeteras, intelligi potest
charitas. Substernitur itaque firmitas fidei, ut vestiatur sublimitate
spei, ut decoretur auri pretiositate; id est charitate. Teguntur autem
parietes templi cedro, a pavimento usque ad summitatem parietum, quia
spei perseverantia nullum debet habere finem in hac vita, sed a primo
justo usque ad ultimum justum, sub tutela spei insudare debet Ecclesia
bonis operibus, et studio virtutum. Moraliter autem in spirituali templo
structura parietum est processus virtutum. Fit igitur de marmore Pario,
vestitur cedro, decoratur auro. Marmor Parium candidum esse dignoscitur,
cedrus odore suo serpentes fugat, aurum puritate sua metallorum omnes
exsuperat species. In marmore itaque puro candorem, in cedro reperimus
odorem, in auro splendorem; candorem videlicet munditiae, odorem bonae
famae, splendorem bonae conscientiae. Candor igitur in marmore est quasi
munditia in mente; odor in cedro, suavitas famae procedens ex bonae
operationis exemplo; splendor vero in auro est quasi puritas
conscientiae in animo.
|
|
